Rekening houden met mensen kent grenzen

Dat achter dierenleed vaak ook mensenleed schuilgaat, weet ik als inspecteur van de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) maar al te goed. Natuurlijk heb ik ook oog voor de situatie waarin de mensen zich bevinden en probeer ik daar rekening mee te houden, maar dat heeft zijn grenzen. Het dierenwelzijn staat voor mij uiteraard voorop, maar daardoor kom ik soms wel in moeilijke, schrijnende situaties terecht.
De inspecteurs

Door: De inspecteurs Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming

Rekening houden met mensen kent grenzen

Zo had ik laatst een zaak aan de hand, waarbij een hond helaas zo ziek was en ondragelijke pijn leed, dat de dierenarts geen andere uitweg meer zag dan het dier in te laten slapen. De verzorger wilde daar geen toestemming voor geven, omdat het de hond van zijn zieke moeder betrof. Als mens begrijp je dat zo’n beslissing onder normale omstandigheden al niet eenvoudig is om te nemen en dat het er in dit geval niet gemakkelijker op wordt. Er werd dan ook besloten de verzorger ruimte en tijd te geven om met de hond, na het toedienen van pijnstillers, bij zijn moeder langs te gaan zodat zij afscheid van de hond kon nemen.

In de uren die daarop volgden liepen de emoties hoog op. De verzorger belde met het kantoor van de LID: hij loog over de gezondheid van het dier en vertelde dat er niks met de hond aan de hand was. Toen we hem confronteerden met de informatie van de dierenarts, sloeg zijn stemming om naar verdriet en schreeuwen. Het zou zijn moeder fataal worden en wij zouden erop uit zijn de hond een ‘doodspuit’ te geven. Hij was niet langer voor rede vatbaar en dreigde zelfs met het ophangen van de hond en zichzelf. Uiteindelijk gaf hij aan de beslissing toch aan zijn moeder voor te leggen.


Uit voorzorg is er door ons contact opgenomen met de verzorgers van zijn moeder, zodat die niet door deze zaak zouden worden overvallen en eventuele voorzorgsmaatregelen konden nemen. De moeder raakte helaas ook volledig overstuur, accepteerde de bevindingen van de dierenarts niet en dreigde ook om zichzelf iets aan te doen. Het gevolg hiervan was dat de verzorger van de hond aangaf niet mee te werken aan euthanasie en nooit meer naar een dierarts te gaan.

Doodzieke hond

Een onacceptabele beslissing, want de letterlijk doodzieke hond was hier natuurlijk niet mee geholpen. Hoe moeilijk ook voor de mensen, op zo’n moment moet ik voor het dier opkomen. Ik heb de situatie besproken met het daarvoor verantwoordelijke onderdeel van de overheid (RVO.nl). RVO gaf toestemming om de hond in bewaring te nemen en naar de dierenarts te brengen om het dier in te laten slapen. Na veel tranen en emotie bij de verzorger van de hond is dit met de hulp van de dierenpolitie uiteindelijk ook gebeurd.

Ik heb hierover contact gezocht met de verzorgers van de moeder, zodat ze haar konden voorbereiden op het slechte nieuws en haar zo nodig extra steun konden geven. Verder hebben de politieagent en ik de halsband van de hond naar de verzorger gebracht. Hiermee wilden we uiting geven aan ons begrip voor de moeilijke situatie. Blijkbaar is dit niet overgekomen of begrepen, want helaas hoorde ik later dat de dierenarts telefonisch is bedreigd door de betrokkenen.

Zo’n zaak gaat mij niet in de koude kleren zitten, maar ik weet dat ik voor het dier de juiste keuze heb gemaakt en dat de hond nu niet langer ondragelijk hoeft te lijden. Een dier mag wat mij betreft nooit het slachtoffer worden van een situatie waar het zelf niets aan kan doen.

Astrid is werkzaam als districtsinspecteur voor de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) in de provincie Gelderland.