Achter gesloten deuren is zo veel narigheid

De Inspecteurs Door De Inspecteurs Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming 10 maart 2017

Jan Smit is als districtsinspecteur bij de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) sinds tien jaar werkzaam in de noordelijke provincies. Hij treedt hier dagelijks op tegen dierenmishandeling en de verwaarlozing van dieren.

Jan:“Ik heb vijfentwintig jaar bij de politie gewerkt en dacht dat ik alles had gezien. Het bleek echter nog maar een fractie van wat ik als inspecteur aantref. Achter gesloten deuren is er zo veel narigheid, verdriet en extreme vervuiling. Van volwassenen, maar ook van kinderen en dieren. En vaak hangt het allemaal met elkaar samen. Er zijn maar weinig mensen die hun dieren moedwillig slecht behandelen, meestal is daar een reden voor. Ik zal daarom nooit ergens weggaan zonder aandacht te besteden aan de gezinnen achter de dieren. Hoewel ik er niet direct verantwoordelijk voor ben, kan ik mijn ogen er niet voor sluiten. En bovendien; als je het achterliggende probleem weet te tackelen, maak je de situatie voor de dieren automatisch beter. Wat dat betreft wordt de samenwerking met andere hulpinstanties steeds beter en intensiever en weten we elkaar te vinden als dat nodig is.

verwaarloosde pups

Achterstandsgebieden

Veel mensen realiseren zich niet dat er in een welvarend land als het onze nog een heleboel achterstandsgebieden zijn waar de situatie allesbehalve rooskleurig is. Het zijn plekken waar mensen vaak geen werk hebben, en de laaggeletterdheid groot is. Dat zie je terug in de manier waarop ze leven en met hun dieren omgaan. De meesten nemen amper deel aan de maatschappij en komen nooit buiten. Twee weken geleden nog was ik bij een vrouw en haar volwassen dochter. In huis zaten puppy’s die volledig in paniek raakten toen ze mij zagen. Logisch, want de eerste tien weken van hun leven hadden ze enkel het tafelkleedje gezien waar ze onder zaten. Ze hadden nooit de kans gekregen om aan geluiden, mensen en andere dieren te wennen. Vroeg of laat gaan honden in zo’n situatie afwijkend gedrag vertonen. Ik sprak daar met die vrouwen over, maar ze waren niet onder de indruk. ‘We komen tóch nooit buiten, we zien niemand, waarom zouden we ze moeten socialiseren?’.

Zware vervuiling

Goed gevoel

Ik heb gemerkt dat dieren een goede manier zijn om in contact te komen met mensen die zich overal voor hebben afgesloten. Ze kunnen nog zo wars zijn van de hulp die wordt geboden, zodra je zegt dat je voor hun dier komt, gaat de deur bijna altijd open. En dat is mooi. Nog steeds zie ik zodoende vrijwel dagelijks wat wij betekenen voor dieren, dat we er écht toe doen. En ondanks dat we ze niet allemaal kunnen redden, heb ik veel voldoening van mijn werk. Dat ervaar ik bij elke kat die ik van z’n vlooien afhelp en elk paard dat weer hooi en schoon drinkwater krijgt. Ik ben blij met ieder dier dat ik kan helpen. Dat dat je dan ook met een heleboel narigheid wordt geconfronteerd, hoort erbij. Dat heb ik geaccepteerd.”