Eén gewond dier is zielig, maar wat als het er duizenden zijn?

Femmie Smit Door Femmie Smit Programmamanager In het Wild Levende Dieren 26 juni 2017

Als dierenbeschermer zie ik helaas veel dierenleed voorbij komen. In veel gevallen leiden berichten hierover tot verontwaardigde reacties en medeleven voor het getroffen dier. Op een of andere manier lijkt dat anders te zijn als het om grote aantallen dieren gaat. Neem nu bijvoorbeeld de gans.

Laatst was er (terecht) veel ophef over een, naar verluid, opzettelijk aangereden ganzenfamilie. De reacties liepen uiteen van geschokt tot ronduit agressief richting de vermeende dader. Dat laatste is misschien niet wenselijk, maar wel begrijpelijk, want dergelijk onnodig dierenleed maakt veel emoties los. Tegelijkertijd verbaas ik me er over dat dit niet, of in ieder geval veel minder het geval is als er in de jaarlijkse ruiperiode, dat is nu, tienduizenden ganzen worden vergast onder het mom van veiligheid en overlastbestrijding. Dit jaar helaas zelfs nog meer dan voorgaande jaren.

Foto: Shutterstock

Het spreekt voor zich dat de Dierenbescherming het helemaal niet eens is met het massaal doden van ganzen. Het brengt veel dierenleed met zich mee. Australisch onderzoek wijst uit dat vergassen helemaal geen 'humane' of 'meest diervriendelijke' dodingsmethode is zoals wel wordt beweerd en dat de dieren nog minuten lang in paniek zijn en lijden onder het proces. Daar komt bij dat het geen effectieve of duurzame oplossing is voor de eerder genoemde risico's voor de veiligheid en ervaren overlast.

Jaar in jaar uit schrijf ik brieven, rapporten en zoeken we de media op om uit te leggen dat het anders kan. Denk aan gecoördineerd verjagen waar 'we' de ganzen niet willen en gebieden aantrekkelijk maken waar de dieren in alle rust mogen verblijven en waar ze geen risico vormen of voor overlast zorgen. Ik verwijs je graag naar onze ganzenpagina waar we onze visie uitgebreid uiteen zetten.

Ondanks dat het ons met enige regelmaat lukt om deze, in mijn ogen, ernstige misstand in de publiciteit te brengen, blijft de nationale verontwaardiging, die de eerder genoemde aanrijding wel tot gevolg had, bij deze berichten uit. Ik weet meer van dieren dan van mensen en heb dan ook geen verklaring voor deze ogenschijnlijke dubbele moraal. Dat is soms wel eens ontmoedigend. Toch ben ik ook dit jaar weer in de pen geklommen om provinciebesturen en Faunabeheereenheden, die hier over gaan, te vragen om compassie te hebben met de ganzen en ze te overtuigen om voor diervriendelijkere alternatieven te kiezen.

Mocht dit blog je raken en voel je een verontwaardigde reactie opkomen, deel deze dan, net als ik, met je volksvertegenwoordiger in je provincie. Want daar waar de gans slachtoffer is geworden van het in grote aantallen samen optrekken, geldt voor grote aantallen mensen juist dat ze het verschil kunnen maken. Alvast bedankt.