"Psst, psst, puppy kopen?"

De Inspecteurs Door De Inspecteurs Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming 23 december 2016

“In een opwelling schaffen mensen een dier aan, terwijl ze geen idee hebben hoe ze ervoor moeten zorgen”, André Assink is als districtsinspecteur voor de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) werkzaam in de noordelijke provincies. Hij treedt hier dagelijks op tegen dierenmishandeling en de verwaarlozing van dieren.

“In het centrum van Enschede liepen in september twee Sloveense mannen met jonge hondjes rond. Ze spraken willekeurige voorbijgangers aan: ‘psst, psst, puppy kopen?’. Een man en vrouw lieten zich verleiden en kochten er eentje voor 250 euro. Het hondje was echter zo ziek, dat het direct naar de dierenarts moest. Daar bleek dat het onder de vlooien en wormen zat en veel te mager was. ‘Waarom koop je een dier dat zo ziek is,’ vroeg ik ze. ‘Ik vond het zo zielig,’ antwoordde de vrouw. Terwijl ze natuurlijk direct de politie hadden moeten bellen. Uiteindelijk hebben we drie van de hondjes uit het nest kunnen redden, maar de rest was al verkocht en niet meer te traceren. Zo zie je maar; mensen gaan de stad in om schoenen te kopen en komen thuis met een puppy.

puppys

Puppy voor een habbekrats

In tegenstelling tot wat weleens wordt gedacht, komt het zelden voor dat mensen hun dieren moedwillig verwaarlozen of mishandelen. Een slechte levenssituatie komt veel vaker voort uit onwetendheid. Neem een paardenmarkt waar je voor 25 euro een shetlander aanschaft of een louche handelaar die puppy’s verkoopt voor een habbekrats, zoals laatst dus in Enschede. In een opwelling schaffen mensen dan zo’n dier aan, terwijl ze geen idee hebben hoe ze ervoor moeten zorgen. In Twente zie je het ook regelmatig; mensen betrekken een huis in een buitengebied met een stuk grond erbij, en vinden dat daar een paard bij hoort. Als wij daar na een tijdje langsgaan, blijken ze ‘m niet te hebben ontwormd en zijn de hoeven doorgegroeid, wat erg pijnlijk is. “Moeten die bekapt worden dan?” vragen de eigenaren vol verbazing als ik ze aanspreek op het feit dat het paard in kwestie amper nog op z’n benen kan staan.

Hartverscheurend

Sinds 2014 ben ik als gedetacheerd als inspecteur vanuit de politie. Als agent schrijf je een boete uit, maar los je de situatie natuurlijk niet op. Terwijl je als inspecteur daadwerkelijk bijdraagt aan het welzijn van dieren, én van mensen. Zoals laatst toen ik bij een bejaarde mevrouw kwam. Ze was welgesteld, woonde in een villa, maar kon niet meer voor zichzelf zorgen. Ook haar Welsh terriër was er slecht aan toe. Omdat de situatie uitzichtloos was, moesten we het hondje weghalen. Ik wist; als we dit dier, haar enige houvast, van haar afnemen, gaat het mis. Ik vroeg daarom een maatschappelijk werkster mee te gaan. En waar ik bang voor was, gebeurde: ze ging door het lint toen we haar hondje meenamen, begon te schreeuwen en te huilen. Het was hartverscheurend.

Dankzij de maatschappelijk werkster kon de vrouw in een verzorgingsvilla terecht, maar dat maakte het gemis niet minder groot. Toen de verzorgers in het tehuis zagen hoe verdrietig ze was, besloten ze het hondje gezamenlijk te adopteren. Zij zorgen nu voor hem, maar mevrouw kan hem zien wanneer ze wil. Ik was erbij toen ze hem weer in de armen sloot. Dat was prachtig en heel ontroerend. Echt zo’n moment waarop ik weer weet waarom ik dit werk zo de moeite waard vind.”