Het loslaatdilemma

Afgelopen maandag hebben we weer 3 bijzondere egels los gelaten, en 1 die nog niet zo lang in onze opvang was maar ook weer klaar voor de grote boze buitenwereld.

Ja, dat klinkt best eng, maar dat is het voor medewerkers van wildopvangcentra vaak. Het is een dubbel gevoel, want je bent altijd heel blij als je een dier weer zover krijgt dat het ook echt weer kan genieten van zijn vrijheid. Want dat is het uiteindelijke doel ook van ons werk, los in de natuur, waar ze thuis horen.

Maar het brengt ook zorgen met zich mee. Zijn ze echt wel genoeg opgeknapt? Hebben we wel genoeg gedaan? Is het gebied waar je ze loslaat, in geval van egels ook tuinen, wel echt veilig genoeg? Is er genoeg te eten? Te drinken? Schuilmogelijkheden? Nestplaatsen? Is het niet te warm? Te koud? Te droog? Te nat? We zijn altijd zorgvuldig in het uitzoeken van gebieden, plekken en momenten maar toch. Dat knagende gevoel. De twijfel.

Meestal duurt dat maar even want de volgende dieren staan alweer klaar voor onze zorg. En daardoor kun je ook makkelijker loslaten. Maar toch. Er zijn altijd dieren bij met een bijzonder verhaal, die je vaak lang bijblijven. En waar je ook vaak veel van kunt leren.

De egels die afgelopen maandag zijn losgelaten en hun verhaal:

Egel 826 kwam op 4 september 2024 binnen samen met zijn moeder en 4 broertjes en zusjes, als verstoord nest. Van 60 gram bij opname naar ruim een kilo bij loslaten! Een hele weg heeft hij afgelegd tot dat moment van vrijheid. En hij was er echt klaar voor. Hij vond mensen niet zo leuk meer na alle behandelingen. Totaal hebben 4 van de 5 jongen van dit nest het gered, en dat is een mooi resultaat, 826 was de laatste die los ging. Mama was een goede moeder.

Egel 1173 kwam op 23 oktober 2024 binnen, met veel problemen aan zijn huid en externe parasieten. Mijten, schimmel, teken en de vliegen hadden ook al eitjes op hem gelegd. En hij woog maar 218 gram, wat wij noemen een herfstjong. Een lange weg naar genezing stond hem te wachten, op een bepaald moment was hij zo goed als kaal, geen stekels, geen haar. En het lukte maar niet om dit goed te krijgen, tot we een strategie bedachten die blijkbaar het antwoord was en de stekels en haren begonnen te groeien. En hij er dus afgelopen maandag eindelijk klaar voor was, met bijna 1 kg was zijn gewicht ook prima. Tijd voor de vrije natuur.

Bovengenoemde egeltjes hadden bij ons in de buitenverblijven gezeten om te kunnen wennen aan de buitentemperaturen en weersomstandigheden, en ook om alvast aan een natuurlijker dieet te wennen.

Dan was daar nog egel 170, een van de 2 egels die met hondenbeten waren binnen gekomen en we een crowdfundingsactie voor hadden gestart. Lees hier meer over de start van zijn verhaal. Hij had echt nog even tijd nodig om goed te helen en vorige week vonden wij hem goed genoeg om weer terug te kunnen naar waar hij vandaan kwam. Hij was echt zo ontzettend klaar met ons, hij wilde alleen nog maar een doosje in zijn verblijf, waar hij ondertussen ook uitgegroeid was.

Maar, wel een succesverhaal. En ja, dit is dan zo'n geval waarvan je denkt bij loslaten, komt het wel goed. Want waar hij is losgelaten, daar lopen wel honden rond. En dat is dan letterlijk en figuurlijk loslaten. Hij ging er wel als een speer vandoor toen hij uitgezet werd, een teken dat hij er echt klaar voor was. Zo van doei, ik ben weg he. Geen omkijken. Hij niet..... 60 dagen heeft hij nodig gehad van opname tot volledig herstel, maar we zijn trots dat we hem er bovenop hebben gekregen. Er waren echt wel momenten dat we dachten, doen we hier wel goed aan. Gelukkig hebben wij, en ook hij, volgehouden.

De laatste egel die losgelaten werd was egel 233, op 6 mei binnengekomen met 440 gram en los met ruim een kilo. Passief in het park was de reden dat ze was opgevangen. Ze bleek een darmworm besmetting te hebben en had ook wat last van vlooien. Dit hebben we allemaal behandeld en nu was ze er klaar voor om terug te gaan. Naar het park waar ze ook was gevonden. Waarschijnlijk was ze zwak uit de winterslaap gekomen en met onze helpende hand er nu weer bovenop gekomen. En misschien nog op tijd om dit jaar een nestje te krijgen. Misschien wel met 170, wie weet ......

Zoals je kunt lezen, allemaal verschillende verhalen, verschillende redenen en egels. Van iets meer als een maand bij ons tot ruim 9 maanden.

Het zijn altijd mooie momenten met een "randje" van twijfel maar ook trots. Dit is hoe we egels direct helpen, en daarnaast is het zo belangrijk om op het gebied van educatie en preventie actief te zijn. Zodat we misschien ooit geen twijfels meer hebben bij het loslaten en we alleen nog maar letterlijk hoeven los te laten.

Momenteel hebben we weer een nieuwe egel met een bijzonder verhaal, hij heeft kiespijn. Hier kun je hem helpen. Zijn operatie staat morgen gepland. Duim je mee?