"Als we die pup nu niet vinden, slaap ik vannacht niet!"
Aïsha Bruurmijn - 17 jaar – vrijwilliger Dierenambulance Maasland
“Ik voel me heel erg op mijn gemak bij dieren, ermee werken gaat me daarom ook makkelijk af. Ik ben student paraveterinair en werk dagelijks met dieren. Ik wil later graag dierenartsassistent worden. Het werken bij Dierenambulance Maasland leek me een mooie aanvulling en daarom help ik sinds een maand of tien mee.”
Door: Marlijn de Jager-GerhardtOnline redacteur

Spinnenangst
“Ik
ben niet snel bang voor dieren, behalve voor spinnen. Op school hebben we wel
spinnen en die heb ik expres vastgehouden, want ik vond dat ik dat moest
proberen. Toch ben ik blij dat ik tot nu toe nog niet op een melding van een
spin af hoefde te gaan. Mocht dat wel een keer gebeuren, dan help ik natuurlijk
wel, maar dan overleg ik eerst even goed met mijn collega over de exacte
taakverdeling haha."
Vermiste pups
“Doe mij maar een melding met honden! Ik ben echt een hondenmens. Ik moet zeggen dat ik goed met minder leukere meldingen om kan gaan, maar als het om honden gaat, heb ik daar toch meer last van. Ik heb zelf een labrador en denk dat zo’n melding dan ook wat dichter bij mij staat. De leukste melding tot nu toe was er ook één met honden. Een dame en een heer vonden een pup in de struikjes. Het dier was wel gechipt, maar niet geregistreerd en erg jong. We namen de pup mee naar ons pand en probeerden hem wat te voeren en water te geven. Hij wilde helemaal niets. Om uitdroging te voorkomen hebben we met een spuitje toch wat water gegeven. Gelukkig liet de bezorgde eigenaar van zich horen, maar wat bleek? Het ging niet om één vermiste pup, maar twee! Ze hadden inmiddels dringend water, voeding en warmte nodig. We zijn snel teruggegaan naar het bos om de tweede pup op te sporen. En wat zie je dan? Overal struiken! Er was geen beginnen aan. Een passerende wielrenner zag ons zoeken en vroeg of wij toevallig een pup zochten. Hij vertelde waar hij het diertje voor het laatst had gezien en wij sprintten door het bos die kant op. We hadden met de ambulance om kunnen rijden, maar dat nam te veel tijd in beslag. We zochten en we zochten en ik dacht ‘als we hem nú niet vinden, kan ik echt niet slapen vannacht’. En toen… zag ik plots twee knalblauwe ogen vanuit een bosje naar me kijken. O wat was ik blij! De pups kwamen uit een nestje van zeven en het was echt een raadsel hoe ze hier terecht waren gekomen. Gelukkig waren we er op tijd bij en liep het goed af met de kleintjes.”

Dankbaar werk
“Ik ben blij dat ik bij de dierenambulance meehelp, want het is echt dankbaar werk. Soms hoef je maar een kleine ingreep te doen om voor een dier een groot verschil te maken. Anderzijds moet je ook tegen minder leuke meldingen kunnen, zoals aangereden dieren of ja… spinnen haha. Je moet een geholpen dier ook ‘los’ kunnen laten, want meestal hoor je niet meer hoe het daarmee afloopt. Maar ik zou mensen zeker aanraden om te helpen bij de dierenambulance!”
