“Bij het loslaten van vogels pink ik wel een traantje weg”

#ikbendierenbeschermer

Lisa werkt nu ruim vier jaar als vrijwilliger bij Wildopvang Krommenie: “Toen ik hier begon was ik net een stuiterbal. Ik was niet te stoppen! De collega die me toen inwerkte dacht echt: ‘wat voor iemand hebben we nu weer aan de haak geslagen?!’ Ik wilde aan de slag, alles aanpakken, aangrijpen en doen. Ik was nieuw en enthousiast… en dat ben ik nog steeds.” Het doen van vrijwilligerswerk bleek voor Lisa een eyeopener: “Ik dacht altijd: ‘vrijwilligerswerk, dat doe je toch pas als je oud bent en je niet meer hoeft te werken?’ Pas nadat een vriendin me wees op een vrijwilligersvacature op Facebook, realiseerde ik me dat je ook gewoon naast je baan onbetaald iets kunt doen. Een goede beslissing, want ik haal er zóveel voldoening uit!”

De patiëntjes

Het ijverige, jonge egeltje wandelt nog altijd rond. Zijn soortgenootjes slapen en laten zich niet zien. De vogeltjes zitten inmiddels bol en pluizig tegen elkaar aan, oogjes halfdicht, snaveltjes toe. Lisa loopt door naar de keuken van de wildopvang. Op een groot bord maakt ze aantekeningen in het voedselschema. Met haar wijsvinger glijdt ze langs de kolommen om alle dieren na te lopen. In een ruimte verderop trippelt een groepje houtsnippen onrustig heen en weer in een beschutte bak. Lisa tilt de deksel voorzichtig op en werpt een blik naar binnen, ze knikt goedkeurend. Ze loopt door naar een verfomfaaide kraai die zijn voerbakje vakkundig heeft omgekieperd. “Wat heb je er een zootje van gemaakt jongen.”

Lisa is altijd al met dieren in de weer geweest. Haar moeder hielp vroeger op een boerderij in Oostzaan mee met het verzorgen van de lammeren. In huis waren meerdere soorten huisdieren aanwezig. “Het houden en verzorgen van dieren was vanzelfsprekend, dat kreeg ik gewoon mee. Ik wilde graag dierenarts worden, maar daar hadden we in die tijd de middelen niet voor. Nu haal ik ontzettend veel voldoening uit het werken bij de wildopvang. Dat is wel wat anders, maar zo kom ik tóch nog in contact met hulpbehoevende dieren en leer ik ontzettend veel, ook op medisch gebied.” Lisa herkent botbreuken, weet hoe ze met verschillende typen wonden moet omgaan en leert iedere dag iets nieuws. “Het is een gigantisch leerproces!”

3000 jonge vogeltjes per piekseizoen

Buiten in de verschillende uitloopruimten zitten zwanen, aalscholvers, wilde eenden en verschillende soorten meeuwen aan de kant van het water. De een strekt z’n vleugels uit, de ander schuifelt wat onhandig het water in. Lisa vertelt verder: “Misschien vind ik het grootbrengen van al dat kleine grut wel het leukst. Jaarlijks vangen we zo’n 3000 jonge dieren op. Vorige week hadden we bijna 400 jonge vogeltjes zitten! Dan komen ze zó kwetsbaar binnen, je bent al opgelucht als ze de eerste 24 uur redden. Als ze vervolgens uitgroeien tot grote, gezonde vogels ben ik echt trots. Bij het loslaten van de vogels pink ik wel een traantje weg. Het mooiste aan dit werk is dat je het verschil maakt voor dieren.”

'Veel mensen staan verder van de natuur af'

Met de toenemende verstedelijking verliezen mensen volgens Lisa de natuur uit het oog. Mensen weten niet meer dat je jonge haasjes in het veld gewoon kunt laten zitten en dat jonge vogeltjes uiteindelijk uit het nest wippen om vanaf de grond gevoed te worden. Daarnaast komen er bij de wildopvang veel slachtoffers binnen door menselijk toedoen: “Aangereden dieren, honden die een dier te pakken krijgen, vermagering en uitdroging door het gebrek aan groene tuinen. Je kunt er neerslachtig van worden, maar het motiveert mij juist om dat verschil te maken voor dieren.”

Lisa loopt weer terug naar binnen. Alle dieren zitten er veilig, warm en gevoed bij. Samen met haar collega’s neemt ze plaats aan de lange kantinetafel waar de kopjes koffie over de tafel verspreid worden. “Zo, nu denk je: de dag zit erop”. Even blijft het stil. “Maar we beginnen zo weer van vooraf aan, hoor!”