'Charlie's Angels' doen niet aan pensioen

“Hoe ga je ons eigenlijk noemen?” vraagt Tjalliena glimlachend. “Ik vind ‘grijze duiven’ wel een mooie geuzennaam.” Wie deze dames ziet instappen in de dierenambulance, begrijpt al snel dat er een betere bijnaam rondzingt: de Charlies Angels van Dierenambulance Zeeland. Drie vrouwen, één missie: dieren helpen, wat er ook gebeurt.

Van onderwijs naar dierenambulance

Naast hun pensioen hebben de drie dames nog iets gemeen: een groot hart voor dieren. “Voor alles wat leeft”, verduidelijkt Tjalliena die sinds anderhalf jaar vrijwilliger is bij de dierenambulance. Ze werkte jarenlang in het onderwijs. Op haar zesenzestigste ging ze met pensioen en zocht ze vrijwilligerswerk waarbij ze haar eigen rooster kon bepalen. “Werken doe ik nog steeds, maar op een andere manier. Alles wat met dieren te maken heeft, vind ik leuk. Altijd al!” zegt ze. Ooit wilde ze bioloog worden. “Maar het werd het onderwijs.” Ook daar kon ze haar liefde voor natuur en dieren goed kwijt. Met haar leerlingen hing ze vogelhuisjes op en dook ze in allerlei dierenthema’s. En nog steeds staat Tjalliena regelmatig voor de klas: “Ik ben ook scholenvoorlichter voor de Dierenbescherming.”

Geronseld… en gebleven

Helga en Inge rijden al jaren samen op de dierenambulance. Inge stond decennia geleden zelfs mede aan de wieg van de dierenambulance in Zeeland. Nog altijd draait ze diensten. Daarnaast vangt ze kittens op en schrijft ze berichten voor Facebook. Helga, haar beste vriendin, werd “min of meer geronseld”. Zij stond, net als Tjalliena, voor de klas en Inge vroeg of ze wilde helpen bij de dierenambulance. En dat deed ze. Er kwam een periode waarin het onderwijs alle aandacht vroeg en ze tijdelijk stopte. “Maar sinds een jaar of zes ga ik er weer vol voor.” Of hun gezamenlijke vrijwilligerswerk ook genoeg tijd biedt om als vriendinnen bij te kletsen? Ze lachen. “Wij zijn nooit uitgepraat.”

Geen leven zonder dieren

Wat betekenen dieren voor deze ‘Charlies Angels’? “Alles”, zegt Helga zonder aarzeling. Toen haar hond vorig jaar overleed, bleef het maanden stil in huis. “Ik dacht dat ik niet goed werd. Ik ben nooit depressief of zo, maar dat vond ik zó verschrikkelijk.” Gelukkig loopt er weer een nieuwe, kwispelende hartendief rond. Helga groeide op in een huis waar dieren altijd welkom waren. “Schildpadden, konijnen, vogels… mijn moeder haalde alles in huis. Als wij ziek waren, was het: ‘je gaat gewoon naar school’. Maar als een dier ziek was, dan was het huis te klein.” Tjalliena herkent die liefde voor dieren: “Ik heb er zó veel respect voor!” Voor Inge is een leven zonder dieren ook niet weggelegd. Ze zet zich nog altijd kranig in voor dieren in nood en brengt thuis als gastgezin de allerkleinste kittens groot met de fles.

Waarom werken op de dierenambulance?

Er zijn talloze vrijwilligersfuncties te bedenken, maar waarom kozen de dames juist voor de dierenambulance? “Vanwege de dieren natuurlijk!” antwoordt Helga. “Je redt ze, hè!” vult Tjalliena aan. “Je geeft ze een betere toekomst, een beter leven.” Toch is het werk niet altijd mooi. “We halen momenteel opvallend veel aangereden katten op”, geeft Inge als voorbeeld. “Als je ziet hoeveel dat er maandelijks zijn… onvoorstelbaar.” En zo moeten ze regelmatig het trieste nieuws overbrengen aan de eigenaar. Of bij de dierenarts concluderen dat een dier het niet gaat halen. “Als een kat het niet redt, staan de tranen in mijn ogen”, geeft Tjalliena toe. “Maar uiteindelijk is het beter dan laten lijden. Het leed stopt wel.”

Liefde en boosheid

Naast katten, een bonte verzameling aan vogels, egels en andere dieren ‘die in de ambulance passen’, komen de dames ook met enige regelmaat bijzondere diersoorten tegen: een schorpioentje, een leguaan en een babyvosje dat op sterven na dood was. “Na een infuus bij de dierenarts, ging het gelukkig de goede kant op”, vertelt Tjalliena. Wat haar ook raakt, zijn de mensen die zich ontfermen over een dier. “Soms kunnen we niet meteen komen, omdat we al ergens anders helpen. En dan zijn er mensen die ruim een uur langs de kant van de weg blijven zitten met een dier. Dat vind ik zo bijzonder.” Toch is niet iedereen altijd even begripvol. Helga en Inge komen ook boosheid tegen. “Zo zijn er bijvoorbeeld bij zaken van de Landelijke Inspectiedienst Dierenwelzijn soms mensen die denken dat we hun dier willen afpakken”, zegt Inge. Achter sommige voordeuren zien ze ook armoede en chaos. Stapels kranten, vuil en veel verdriet. “En dan komen ze toch nog met een tientje”, zegt Helga.

De stoel met het gat

Sommige meldingen blijven de vrouwen altijd bij. Zoals die keer op een boerderij waar een man een einde aan zijn leven had gemaakt. Terwijl Inge en Helga met grote moeite onopgevoede, angstige honden in de ambulance kregen en cavia’s probeerden te vangen tussen het vuil, wees een agent naar een stoel: “Daar niet op zitten.” In de zitting was een perfect gat geknaagd. Binnenin lagen babymuisjes. Helga glimlacht bij de herinnering. “Sommige mensen vinden dat vies, maar ik vond het zó schattig.” Later hoorden ze dat de honden en de cavia’s allemaal goed terecht waren gekomen. “Mooi, hè” zeggen Helga en Inge stralend. Inge knikt weer: “dat maakt precies duidelijk waar we dit werk voor doen.” Het drietal glimlacht, trekt een dierenambulancejas aan en loopt kwebbelend en giechelend naar buiten. “Kom! De grijze garde gaat op de foto!"