Clyde leefde om te waken...

Clyde kende het leven als sociale huishond nauwelijks. Doezelen op de pantoffels van de baas, verwachtingsvol kwispelen bij het geluid van de deurbel, gekroeld worden tijdens een filmavond op de bank, allemaal voorbeelden die hij niet leek te kennen. Het leven bestond voor hem uit hard werken en alert blijven. Daar zit je dan, in een hondenverblijf in Dierenopvangcentrum Vlaardingen. Clyde was bloednerveus, kon nauwelijks stilzitten en blafte bij ieder geluid. "Maar toen hij ons gezelschap mocht houden achter de balie, kon hij dat toch wel waarderen", zegt Ilja, coördinator van het dierenasiel. Dat gaaf hoop. “We hadden snel door dat hij hartstikke lief is, maar dat hij niet wist hoe hij moest omgaan met al die prikkels en veranderingen. Hij was ontzettend gespannen, want hij was gewend de boel fulltime te beveiligen”, vertelt dierverzorger Cylene die sinds zijn komst vele dagen en uren heeft gestoken in het winnen van zijn vertrouwen.

Trainen, trainen, trainen…

Na weken van intensieve training begint Clyde eindelijk te begrijpen dat hij niet altijd hoeft te werken. “Hem uitlaten? Dat was aan het begin vrijwel onmogelijk”, vertelt Cylene. “Hij schoot meteen in zijn rol als waakhond. Hij blafte naar alles en iedereen en bleef gestrest.” Inmiddels weet Cylene hem goed af te leiden met een klikker, een brokje of een oefening. Ze kijkt hem aan met een zachte, liefdevolle blik. En Clyde staart haar verwachtingsvol aan, telkens opnieuw. Tijdens een wandeling laat Cylene zien hoeveel Clyde geleerd heeft. Bij iedere fietser leidt ze hem kalm af en luistert hij keurig. Daarna beloont ze hem met lieve woorden en een aai. Alleen een langsdenderende scooter gaat nog te ver. “Maar misschien kan ik hem zelfs daaraan laten wennen. We zijn nu al zó ver gekomen!” zegt ze trots.

Clyde leert spelen

Is Clyde nu plaatsbaar als huishond? “Ja! In het begin twijfelden we daar nog aan, maar kijk nou hoe lief hij is! We zoeken wel een energieke baas met ervaring met dit ras.” Voordat Clyde terug de kennel in moet, mag hij zijn favoriete zoekspelletje nog doen. In het keukentje snijdt Cylene plakjes 'worst' af. Ze stopt er eentje in een doosje met een magneet. Clyde moet aan het begin van de gang wachten, terwijl zij het doosje ergens aan een metalen spijl bevestigt en goed verstopt. Na haar signaal mag hij speuren. Kwispelend trippelt hij door de gang, neus laag bij de grond. Hij snuffelt aandachtig langs de spijlen, geconcentreerd en vrolijk. Als hij het doosje vindt, geeft hij er een lik op en kwispelt hij tevreden. “Goed gedaan!” reageert Cylene. Ze herhalen het spelletje een paar keer, tot Clyde voldaan neerploft in zijn mand.

Clyde zoekt baas

Dierverzorgers maken het verschil

In onze dierenasielen bevinden zich meer dieren zoals Clyde. Dieren die niet gewend zijn op een bepaalde (en vaak gewenste) manier te leven, honden die bang zijn voor andere dieren, katten die het vertrouwen in mensen zijn verloren, konijnen die zich overweldigd voelen door een drukke omgeving en zo zijn er nog velen. Dankzij de toewijding en het doorzettingsvermogen van bevlogen dierverzorgers zoals Cylene, maken we een groot verschil voor dieren. Het kost tijd, energie en de nodige middelen, maar wat we ervoor terugkrijgen is onbetaalbaar! We zijn ontzettend trots op onze collega's én op de dieren die na zo hard werken eindelijk de rust, liefde en veiligheid vinden die ze zo hard verdienen.