De mopshond als martelaar

Lui? Of simpelweg geen andere keuze?

Laten we het beest eens bij de naam noemen: de Engelse buldog is geen couch potato met karakter, maar een gevangene van zijn eigen schedel. Elk zuchtje, elk plofje, elke trage blik die hij je toewerpt is het gevolg van een lichaam dat tegen zichzelf vecht. Niet uit gemakzucht, maar uit overleving. Want bewegen – al is het maar een wandelingetje naar de voerbak – is voor deze hond een strafexpeditie. Elk sprankje energie wordt meteen beboet met benauwdheid. Niet figuurlijk, maar letterlijk: hij stikt bijna.

Of neem de mopshond. Wat een aandoenlijk, vriendelijk diertje. Grote ogen die je recht in je ziel lijken aan te kijken. Maar ook: een tong die nooit helemaal past in de mond, een gehemelte dat zich als een sluier over de luchtpijp vouwt, en een neusgat dat meer decoratief is dan functioneel. Deze honden slapen met open bek, omdat dichtdoen gewoon niet gaat. En tijdens het eten zuigen ze niet alleen lucht naar binnen, maar ook hun eigen maagzuur omhoog. De schade? Chronische reflux, hoestbuien, soms kokhalzen van de pijn. We zouden ze kunnen omschrijven als ‘moeilijke ademhalers’. Maar laten we eerlijk zijn: het zijn gedrochten. En ja, ik weet dat dat een hard woord is. Maar wie alleen de liefkozing ziet, sluit zijn ogen voor de onderliggende tragedie. Want deze honden zijn geen evolutiefout, ze zijn gemaakt.
Hun schedels zijn letterlijk te klein voor hun hersenen. Het gevolg: druk in de kop, hoofdpijn, uitpuilende ogen en hersenweefsel dat tegen de achterkant van de schedel wordt geperst. Soms 'puilen' de hersenen als het ware naar de nek uit. Klinkt als een horrorverhaal? Is het ook. En toch lopen ze gewoon op straat. In een tuigje. Met een baasje dat denkt dat die schattige snurkjes er nu eenmaal bij horen.

De grens is bereikt

Gelukkig heeft de overheid inmiddels grenzen gesteld. Sinds enkele jaren mogen honden met een snuit korter dan een bepaald percentage van hun schedellengte niet meer worden ingezet voor de fok. Die grens is geen ideaal, het is een ondergrens. Het minimum waar we het met z'n allen over eens zijn: zó kort mag écht niet meer.

Maar dat betekent ook iets anders. Namelijk: deze rassen, in hun huidige vorm, hebben geen toekomst meer. Dat is geen straf voor de mens. Dat is bescherming voor het dier. En toch zijn er nu mensen die een petitie starten om 'de kortsnuit te behouden'. Je leest het goed: ze willen een symbool van lijden behouden. Alsof het hier gaat om een erfstuk. Een bronzen beeld. Of een familierecept.

Wat dat laat zien? Dat we deze honden zijn gaan zien als objecten. Als knuffels op pootjes. Maar wie het innerlijk echt belangrijk vindt, zoals zovelen roepen, zou zich realiseren dat het vanbinnen nog veel erger is. Een tong die als een opgevouwen handdoek in een schoenendoos moet passen. Tanden die over elkaar groeien in een mond die geen plek biedt. En de ademhaling, de essentie van leven, is een strijdtoneel van snurkend geknor en zuurstoftekort.

Soms zeggen mensen: “Ach, ik zie er zelf ook niet perfect uit.” En dat is natuurlijk waar. Ook ik heb geen reclamegezicht. Maar het verschil is: mijn tong zit niet opgevouwen in mijn keel. Mijn ogen puilen niet uit. En als ik ga wandelen, voel ik me niet alsof ik word gewurgd door mijn eigen gezicht.

Tijd voor afscheid

Dus nee, dit is geen aanval op de hond. De Engelse buldog is lief en de mopshond is trouw. Ze verdienen respect. Liefde. En bovenal: bescherming tegen de mensen die vinden dat het er allemaal wel bij hoort. Want een ras dat structureel lijdt aan zijn eigen uiterlijk? Dat hoort niet in stand gehouden te worden. Dat moet worden gestopt. Niet uit wrok. Maar uit mededogen. En verantwoordelijkheid.

Het tijdperk van de kortsnuiten loopt ten einde. En dat zou niemand moeten verbazen.