“Onze liefde voor dieren hield ons overeind”

Aan het begin van het interview kijken Marja en Mirella elkaar even aan en grinniken ze onwennig. Hoe en wanneer ze bij de dierenambulance terechtkwamen? Mirella: “Ik ben in 2014 begonnen. Ik had toen veel vrije tijd, geen werk en geen relatie. Ik had altijd al iets met dieren; ik was vroeger al blij als ik de honden van de buren mocht uitlaten. Ik wilde daarom iets met dieren doen en bezocht een voorlichtingsbijeenkomst van Dierenambulance Zuid-Holland Zuid. In eerste instantie wilde ik me inzetten als centralist, maar ze vonden me geschikter als dierenambulancemedewerker. ‘Jij hoort op de auto’, zeiden ze. Daar ben ik toen ‘ingerold’. Later werd ik alsnog (betaald) centralist, maar inmiddels rijd ik weer op de ambulance als vrijwilliger.”

Marja kwam in 2018 vanuit een hele andere situatie bij de dierenambulance terecht. “Ik raakte in 2015 arbeidsongeschikt en moest mijn leven opnieuw opbouwen. Na een intensief traject en medische hulp voelde ik me in 2018 sterk genoeg om weer iets te gaan doen voor de maatschappij. Ik besloot als vrijwilliger te helpen bij de dierenambulance, want ook ik heb altijd al iets met dieren gehad. Afgelopen twee jaar beheerde ik alleen onze social kanalen, omdat ik het rijden op een laag pitje moest zetten. Maar ik ben vorige maand weer langzaam begonnen!”

De vonk sloeg over…

Marja en Mirella reden af en toe samen diensten, vaak met zware meldingen. “Achtergebleven huisdieren bij overleden eigenaren, aangereden dieren die niet meer te redden waren, verwaarloosde dieren die in zwaar vervuilde woningen leefden en noem maar op”, licht Mirella toe. “Ja, en samen dit soort verdrietige meldingen oppakken, schept een band”, verzekert Marja. “Maar de echte vonk “, lacht ze, “sloeg pas over op een zaterdagmiddag toen we naar de Maashaven reden.” Mirella: “Ik vroeg of ze ’s avonds mee wilde naar een optreden van Gerard Joling.” “Haha, Mirella schrok zo dat ik ‘ja’ zei, dat ze onmiddellijk de auto aan de kant van de weg zette.” De avond bleek een groot succes en tijdens hun volgende gezamenlijke ritten leerden ze elkaar nog beter kennen. Ze eindigden hun werkdag met een hapje en een drankje en de liefde groeide. “Ach, en Mirel bleef maar bezorgd over haar leeftijd”, grinnikt Marja. “Ahum, het is toch een groot leeftijdsverschil… Maar goed, jij had al een paar keer tijdens het rijden door laten schemeren dat leeftijd maar een getal was.” Marja knipoogt naar Mirella: “Toch duurde het even voordat je me geloofde. Je bleef maar op z’n Rotterdams zeggen: ‘wat moet je nou met zo’n oud wijf’”.

Ziekte en zorgenkindjes

Lang duurde die onbezorgde liefde niet; het kersverse stel kreeg slecht nieuws. Marja: “Bij Mirella werd borstkanker geconstateerd. Ik woonde destijds antikraak en moest mijn woning verlaten. Het leek mij een goed idee om bij haar in te trekken om voor haar te zorgen.” “Ik wilde helemaal niet verzorgd worden, maar toch voelde het goed”, vult Mirella aan. Het was nog even spannend of de drie katten van Marja de drie katten van Mirella zouden accepteren en andersom, maar de vereniging verliep wonderwel uitstekend. “We hadden ineens een prachtig samengesteld gezin”, vertelt Marja verheugd. “Het was alsof ze zelf ook begrepen dat het samenwonen fijn en belangrijk was”, zegt Mirella. “Ja, dat was mooi”, Marja lacht, “ik zeg ook altijd al: ik heb geen kinderen, ik heb katten.” Inmiddels is een van de katten overleden, maar het stel heeft er een hond bij.