"Dit werk heeft mijn vertrouwen in de mensheid vergroot"

#ikbendierenbeschermer

“Als jong meisje kwam ik al op voor dieren, zo liet ik bijvoorbeeld duidelijk horen wat ik van dierproeven vond. Ik wilde toen, maar nu nog steeds, iets goeds doen en impact maken. Ik werk als coach en geef onder andere weerbaarheidstrainingen voor jongeren, maar ik wilde ook iets voor dieren betekenen. De vacature voor centralist trok mijn aandacht, omdat je dan niet alleen met dieren, maar ook met mensen te maken hebt. En ik houd ook wel van een beetje reuring.”

Gek op mensen

“Mensen die de landelijke meldkamer van de Dierenbescherming bellen hebben een hart voor dieren. Het is fijn om dieren, maar ook deze bellers te kunnen helpen. Dit werk heeft mijn vertrouwen in de mensheid nog meer vergroot. Veel melders zijn ontzettend lief en willen dolgraag helpen. Zo bellen mensen niet alleen voor gewonde zwanen, rondzwervende konijnen of aangereden katten, maar ook voor muisjes en voor een lome stadsduif. Dat vind ik echt waardevol, het ontroert me enorm. Ook werd ik laatst vanuit een vakantiepark gebeld. Het gezin had allerlei leuke activiteiten kunnen ondernemen, maar schoof alles opzij om een verzwakt egeltje te helpen. De dierenambulance liet (door andere hulpbehoevende dieren op dat moment) op zich wachten, maar dat vonden deze vakantiegangers niet erg. Ze vroegen liefdevol wat ze ondertussen voor het egeltje konden doen.”

Frustraties om dierenleed

“Niet alle melders hebben evenveel begrip voor een eventuele wachttijd of een reactie die ze niet verwachtten. Mensen kunnen écht kwaad zijn op mij als meldkamermedewerker. Helaas hebben we soms een tekort aan dierenambulance- of meldkamervrijwilligers of zijn alle dierenambulances op pad. Andere keren zijn we afhankelijk van externe partijen zoals de politie of brandweer. Het is vanuit de Dierenbescherming geen onwil, maar toch krijg ‘ik’ de schuld in mijn schoenen geschoven, want ondertussen is er een dier in nood dat we op dat moment niet kunnen helpen. Dat is vanzelfsprekend ontzettend pijnlijk. Ik begrijp volledig dat mensen dan gefrustreerd raken. Ik vraag juist deze dierenvrienden vaak of zij misschien vrijwilliger willen worden, want ze vinden het net zo belangrijk als ik dat een dier geholpen wordt. Soms word je dan alsnog ongegeneerd uitgescholden. Dan loop ik daarna éven een rondje om het van me af te schudden. Gelukkig maak ik onderdeel uit van een hecht team en kunnen we goed met elkaar praten. Ach, uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: het beste voor de dieren, dat is toch schitterend!”

Emotionele achtbaan

“Je voert nogal wat belletjes op een dag en ja, dit werk is af en toe echt een emotionele achtbaan, daar moet je wel tegenkunnen. En dat kan ik! Ik kreeg hier bij de meldkamer vrij snel de bijnaam ‘stuiterbal’. Ik ben een behoorlijk energiek, communicatief en blij mens en ga zeer gepassioneerd aan de slag. Waar ik het meest van ga ‘stuiteren’? Als iemand z’n hond of kat al maanden kwijt is en ik mag melden dat we het dier gevonden hebben. Soms duikt zo’n dier aan de andere kant van het land ineens op. Ik kan helemaal natte ogen krijgen van de reactie van opgeluchte baasjes. Het is ook fijn om een luisterend oor te bieden als mensen verdrietig zijn over een dier. Je kunt geen ellenlange gesprekken voeren, vanwege wachtende bellers, maar je kunt toch iemand een hart onder de riem steken. Sommige meldingen doen mij meer dan andere. Meldingen waarbij ik iets extra’s voel schrijf ik altijd op om later na te gaan hoe de situatie is afgelopen. Dan kan ik het voor mezelf even afronden.”