Een tweede kans voor buitenlandse zwerfhonden: een kritische overweging

Het is begrijpelijk dat iedere dierenliefhebber die een buitenlands dierenasiel bezoekt de dringende behoefte voelt om iets voor die dieren te doen. De omstandigheden waarin deze dieren vaak verkeren, zijn schrijnend. Ik spreek uit persoonlijke ervaring wanneer ik zeg dat je hart breekt bij het zien van hun situatie.

Wat ik ook uit persoonlijke ervaring kan vertellen, is dat honden uit deze erbarmelijke omstandigheden een prachtig leven kunnen krijgen in Nederland. Neem bijvoorbeeld Myra, een straathond uit Spanje. Myra, die helaas niet meer leeft, werd gelukkig en oud in haar nieuwe thuis. Dankzij een tweede kans heeft zij een leven vol liefde en zorg gekend: iets dat elke hond verdient. Myra was overigens het beste maatje van Tommie, de hond die mijn ouders destijds hadden. Deze twee waren onafscheidelijk.

Kansrijk of kansarm?

Ben ik dan voor het geven van een tweede kans? Absoluut, als er daadwerkelijk sprake is van een kans. Na gesprekken met gedragsdeskundigen, dierenartsen en observaties in onze opvangcentra, kan ik echter niet anders dan concluderen dat een tweede kans niet altijd realistisch is. Soms is de situatie voor de hond hier niet beter, en dat baart mij zorgen.

Het is een complex en genuanceerd verhaal. Sommige honden in buitenlandse asielen kunnen zich aanpassen aan onze maatschappij, maar dit zijn er niet veel. De meeste honden hebben een rugzak vol traumatische ervaringen, hebben de cruciale socialisatiefase gemist en zijn niet gewend aan ons drukke, gereguleerde leven. De kleine selectie honden die wel geschikt zijn, moeten vervolgens bij een heel geschikt baasje terechtkomen. Dat is geen gemakkelijke opgave. Myra's baasje, bijvoorbeeld, had het geduld en de tijd om haar uren per dag uit te laten, haar voortdurend te socialiseren en haar comfort te bieden tijdens stressvolle tijden zoals rond de jaarwisseling.

In de realiteit kunnen of willen de meeste mensen dit niet voor een hond doen. Dat is begrijpelijk, maar het moet wel erkend worden. Evenzeer als dat niet elke hond uit een buitenlands asiel te redden valt, hoe graag we dat ook willen. Dit brengt een belangrijk dilemma naar voren: willen we de buitenlandse zwerfhond, straathond of asielhond in ons land? Ja, maar alleen de juiste honden bij de juiste baasjes. En dat gebeurt nu niet altijd.

Help een hond, als het kán!

Mijn hoop is dat mensen driemaal nadenken voordat ze beslissen een dergelijke hond te nemen. Evenzo hoop ik dat de mensen die de honden in het buitenland selecteren, dat doen op basis van de kans die de hond in onze maatschappij heeft. Dat ze alleen genoegen nemen met de beste matches (eigenaar én omgeving) voor deze honden. Want we willen de situatie van de hond niet verslechteren. Wij willen niet dat een hond chronisch angstig is, ongeacht de toewijding en zorg van het baasje. Wij, maar ook dierenartsen en gedragsdeskundigen, zien dit echter wel te vaak gebeuren.

Het is een delicaat evenwicht tussen verlangen en realiteit, waarbij het welzijn van de hond altijd voorop moet staan. Het geven van een tweede kans moet een weloverwogen beslissing zijn. Alleen dan kunnen we er zeker van zijn dat deze dieren daadwerkelijk de kans krijgen op het leven dat ze verdienen.