Twintig jaar dierenbeschermer: hondengek en mensenmens
HRM-medewerker – Myrna de Greef
“In ons gezin was ik van kleins af aan de enige echte dierenfreak. We woonden aan een slootje en daar zaten regelmatig jonge eendjes. Als ik hun moeder nergens zag, raakte ik helemaal geobsedeerd door die eenden. Pas als mama terecht was, kon ik weer rustig ademhalen. Ik was van nature bezig met alle dieren om me heen, maar mijn focus ligt al mijn hele leven op honden.”
Door: Marlijn de Jager-GerhardtOnline redacteur
Een droom die uitkwam
“Toen ik tien jaar oud was, kreeg ik eindelijk een hond. En daar denk ik nog altijd even gelukzalig aan terug. We zouden uit praktische overwegingen pas na de zomervakantie een hond zoeken. Mijn vader werkte in de haven waar hij ladingen en schepen controleerde. Op de avond van mijn tiende verjaardag moest hij werken op een schip en daar stuitte hij op een jong hondje. Dat schip reisde verder naar zee en daarom werd het gewaardeerd als mijn vader de hond meenam. Toen ik de volgende ochtend wakker werd dacht ik dat ik had gedroomd, ik was zo ontroerd! Omdat hij zijn eerste weken op een schip had geleefd, wist hij niet wat binnen of buiten was. Hij had dus wat moeite met zindelijk worden en deed zijn behoeften steeds binnen. Mijn moeder noemde hem schertsend ‘het zwarte mormel’.”
Wil je een huisdier?
Omringd door honden
“Die liefde voor honden is altijd gebleven. Toen ik later mijn eerste eígen hond kreeg en daarmee naar de hondenschool ging, viel ik kennelijk op. De trainers vroegen na een half jaar of ik aspirant-trainer wilde worden. Ik liet er geen gras over groeien en ging direct aan de slag. Naast mijn trainersopleiding verdiepte ik me in hondengedrag. Ik heb bijna dertig jaar als trainer op het veld gestaan bij de hondenschool (vanaf 2005 Gehoorzame-Huishondschool van de Dierenbescherming). Ik richtte me vanzelfsprekend op honden, maar misschien nog wel meer op de baasjes. Zij bepalen wat ze met hun hond willen doen en hoe zij daarmee om willen gaan. Het werd gewaardeerd dat ik meedacht over hun leefstijl en wensen. Later (toen ik bij de Dierenbescherming werkte) hield ik me meer bezig met de trainers en de trainingen van de hondenscholen. Wat dat betreft ben ik ook echt een mensenmens, ik heb niet voor niets ooit de sociale academie gedaan.”
Collega’s deskundiger maken
“Inmiddels werk ik zo’n twintig jaar bij de Dierenbescherming waar ik verschillende functies heb vervuld, maar waar ‘honden’ altijd een rode draad vormden. In coronatijd heb ik een enorme omslag gemaakt. Ik ben van functie veranderd en werk nu op de HRM-afdeling bij de zogeheten DB Academy (interne educatie). Ja haha, in plaats van honden, zorg ik er nu voor dat mensen goed getraind worden. Ik werk voor het eerst met dierenbeschermers uit het hele land – of dat nu vrijwilligers of managers zijn – en maak deel uit van een hecht team bestaande uit collega’s van verschillende leeftijden. Dat heb ik nooit eerder gedaan en bevalt me uitstekend. Je werkt veel meer samen, steunt elkaar en denkt met elkaar mee. Vroeger had ik weleens moeite om bij HRM binnen te lopen, maar nu ik er zelf werk heb ik ontdekt dat het een superleuk team is. En hoe mooi is het om de medewerkers deskundiger te krijgen en te investeren in hun vaardigheden en talenten? Zo kan iedereen bij de Dierenbescherming zich nóg beter inzetten voor alle dieren in Nederland.”
