“Geen huwelijkscadeaus voor ons, wel voor asieldieren”

Acht jaar geleden meldde Selma zich als hondenvrijwilliger bij ons Dierenopvangcentrum Spijkenisse. “Ik wandel er vooral veel mee”, vertelt ze vrolijk. De reden dat ze ooit bij het asiel binnenstapte, was even praktisch als liefdevol. Selma houdt intens van dieren, maar woont samen met Marco die er allergisch voor is. Dieren in huis waren geen optie. “Maar”, zei hij, “er zit hier in Spijkenisse wel een dierenasiel. Waarom ga je niet kijken of je daar iets kunt doen?” Selma vond dat direct een goed idee, want zo kon ze toch bij de dieren zijn.

Die oplossing bleek blijvend. Selma's liefde voor dieren zit niet alleen in wat ze doet, maar in wie ze is. Dat Marco daar niet mee was opgegroeid en zelfs allergisch was, bracht haar wel even aan het twijfelen. “Ik heb echt even gedacht, is dit wel een goede keuze voor mij?” Maar liefde vraagt soms om concessies... En die kwamen er.

Een dierbaar aanzoek

Inmiddels wonen Selma en haar man op een boerderijtje met veel grond. Buiten lopen vier tamme en aanhankelijke dwergschapen rond. “Ik heb ze sinds ze drie maanden oud zijn, ze zijn zó lief!” En sinds een jaar is er ook een kat. Een zorgvuldig uitgekozen buitenkat, waar ze dolgraag mee knuffelt. “We hebben onze overkapping helemaal voor hem ingericht. Met mandjes, schuilplekken, krabpalen, speeltjes, noem maar op.” Of haar man nog allergisch is? Selma lacht. “Stiekem denk ik dat hij er immuun voor begint te worden.”

Dat haar liefde voor dieren ook zijn hart heeft geraakt, bleek misschien wel het meest uit zijn huwelijksaanzoek. Selma voelde zich die dag niet lekker. Ze had hoofdpijn en liep rond in haar ‘gewone kloffie’. Toen zij ’s avonds nog een bezoekje aan de schapen en de kat bracht, wilde Marco ineens meelopen ‘om een foto te maken’. Een ongewoon verzoek, maar Selma had niets door. Terwijl ze tussen de schapen stonden, ging hij plots op één knie. Geëmotioneerd zei ze zonder nadenken ‘ja’.

Twee auto's voor cadeaus voor dieren

En hij bleef haar verrassen. Bij het maken van de uitnodigingen constateerde hij dat ze toch eigenlijk niets nodig hadden en geen cadeaus wilden. “Hij stelde voor om cadeaus voor asieldieren te vragen.” Zo gezegd, zo gedaan. Ze vroegen bewust om bonnen, zodat Selma gericht spullen kon uitzoeken voor de dieren in Dierenopvangcentrum Spijkenisse. Na de bruiloft liepen ze samen door de winkels. Eerst haalden ze de kattenafdelingen leeg, en daarna vulden ze hun boodschappenkarren voor de honden. “Twee auto’s vol met krabpalen, speelgoed, kluifjes, alles!” Voor Selma was het overweldigend. “Ik had nooit gedacht dat hij ooit zó begaan zou zijn met dieren.”

Terugkijkend voelt alles met elkaar verbonden. De liefde, het asiel, de dieren. “Als ik nu een asieldier zie spelen met een cadeautje van onze bruiloft, raakt me dat nog steeds.” Voor Selma is liefde iets dat je deelt. Met elkaar, maar ook met wie het harder nodig heeft. “We hebben alles al. Hoe mooi is het om iets te geven aan dieren?!”