Hoe ontstaat de dierenartsrekening?

Verantwoordelijk

Passie is wat velen van ons drijft naar het houden van een huisdier. Uniek aan ons mensen is dat wij ons zo verbonden kunnen voelen met een andere diersoort. Maar dat is tevens onze valkuil. De eerste stap waar het al mis kan gaan is de aanschaf van een huisdier. Kijkend naar de grote hoeveelheid rassen en kleuren kan niemand ontkennen dat de uiterlijke vorm van grote invloed is op die keus. En tja, daar zitten wij dan anno 2025 met een lange rij rassen bij onze huisdieren. Rassen die volgens sommige mensen niet alleen fraai zijn maar volgens anderen ook nog regelmatig door hun uiterlijk en de daarbij noodzakelijke inteelt automatisch lichamelijke kwetsbaarheden hebben. Passief accepteren wij dat veelal. Is het dan een zegen of een vloek dat er dierenartsen zijn die dat zodanig kunnen oplossen dat wij onze unieke mens-dierband in stand kunnen houden? Daarnaast zijn ook wij het die verantwoordelijk zijn voor die ongelukkige sprong naar een bal, dat speeltje dat wordt opgegeten of het overgewicht van ons huisdier dat zijn lijf onnodig belast.

Niet verantwoordelijk zijn wij voor al die ziekten die nu eenmaal impliciet bij een levend individu kunnen horen. Maar dat is een klein deel.

Wat dan als een dier ziek wordt? Hoe worden dan de dierenartskosten bepaald? Dat is de tweede stap waar het mis kan gaan. Allereerst zijn wederom wij dat als eigenaar. De passie en de band die wij voelen voor ons huisdier, maakt dat wij er alles aan willen doen om onze lieveling niet te laten lijden, en zo lang als mogelijk bij ons te houden. Met de beste bedoelingen is daar dan de dierenarts die de kennis in huis heeft om aan onze behoefte te voldoen. En als onze behoefte zo voorspelbaar en structureel is, dan is het heel logisch dat er mensen zijn die bedenken dat je niet alleen de dierenarts een salaris hoeft te betalen, maar dat mensen bereid zijn om zoveel te betalen dat er winst te maken is op die arbeid en het aantal handelingen van die dierenarts.

Fout?

Is dat fout? Vinden wij dat fout van een supermarkt met veel keus, de aannemer met gekwalificeerd personeel of de horeca met zijn brede aanbod? Dat op zich is in de grond van de zaak niet fout. Wat fout is dat wij bij de supermarkt, de aannemer en de horeca een keus hebben en dat is wat mist bij de dierenarts. Niet alleen is het merendeel van ons onvoldoende expliciet bewust dat wij die keus wél hebben, maar is er ook een deel van de mensen waar dit geen keus is. Voor hen is het dier namelijk een eerste levensbehoefte en geen luxe.

Ik heb het dan over de kwetsbaren in onze samenleving; zij die niet doorvragen waarom dat onderzoek uitgevoerd moet worden en of het wel van toegevoegde waarde is voor het welzijn van hun lieveling. Zij die geen vervoer hebben om naar een dierenarts te rijden 20 kilometer verderop, omdat zij geen auto bezitten. Zij die willen vertrouwen op zuiver advies van de dierenarts zonder enige, financiële bijbedoeling. Zij die zich schuldig voelen als zij kiezen voor euthanasie in plaats van onderzoek en/of behandeling bij een aandoening waarbij de dierenarts niet kan garanderen dat daarmee het probleem 100% is opgelost. Zij voor wie het huisdier van levensbelang is.

Protocol

En de dierenarts? Heeft die de keus in wat dan de medische kosten zijn? Dat lijkt logisch maar ook diens keus wordt beïnvloed door menselijke aspecten en die sterke mens-dierband tussen eigenaar en diens huisdier. Durft de dierenarts af te wijken van het vaste protocol en een onderzoekje over te slaan of te kiezen voor een goedkoper medicijn? Hoe weet de dierenarts dat de eigenaar echt de rekening niet kan betalen? Hoe vangt hij de spagaat op van die eigenaar die het oneindige voor zijn dier over zou hebben, maar in werkelijkheid een afgebakend budget heeft? En wat als de eigenaar hem achteraf verwijt dat hij steken heeft laten vallen omdat hij zich beperkt heeft in het onderzoek?

Defensieve diergeneeskunde en zeer sterke mens-dierbanden drijven de kosten op en maken de branche gevoelig voor exploitatie. En is dat verwijtbaar, en zo ja: aan wie? Als ik eerlijk ben, vrees ik dat wij dit als mens over ons afgeroepen hebben en zal het merendeel van ons op de blaren moeten zitten. Met uitzondering van de mensen die geen keus hebben. Voor hen hoop ik op een Nederland waarin er geen minima en kwetsbaren bestaan, en áls die er zijn dat wij als maatschappij voor hen zorgen en hen ondersteunen in de noodzakelijke zorg voor hun huisdieren.

Tandenpoetsen

Tip is in ieder geval om zo voor je dier te zorgen dat je zo min mogelijk in de spoed terechtkomt, de tanden van je huisdier dagelijks poetst om leed en hoge kosten aan het gebit te voorkomen en te zorgen voor een gezond gewicht van een huisdier (dat je niet hebt uitgezocht op uitsluitend uiterlijke kenmerken maar waarvan je bewust weet dat je door jouw keus de kans op aangeboren afwijkingen beperkt hebt) en het aantal huisdieren beperkt houdt tot het aantal dat recht doet aan de sociale behoefte van het dier én jouw portemonnee.

En die ketens? Daar kun jij voor kiezen of niet door door te vragen naar de kosten en wat de toegevoegde waarde daarvan voor het welzijn van jouw huisdier is.