Loes leest katten voor in het dierenasiel

#ikbendierenbeschermer

Marleen knikt: “Haar vacht begint er beter uit te zien en ze is weer levendig.” Roosje is behoorlijk op leeftijd en heeft veel aandacht en zorg nodig. Daarom heeft zij een ereplek op kantoor gekregen. Daar leeft niet alleen Roosje van op, maar ook alle binnenkomende medewerkers. Loes kriebelt Roosje in haar nek en zet haar koffiekopje weg. “Zo! Aan de slag!"

Loes doet al twintig jaar vrijwilligerswerk voor het dierenasiel. Ze werkte als IC-verpleegkundige en overwoog al langer om ook wat voor katten te betekenen. Ieder jaar rond dierendag (4 oktober) twijfelde ze of ze eens bij het dierenasiel zou langsgaan. In 2005 was het zover en de dinsdag daarna startte ze als vrijwilliger. Inmiddels is Loes met pensioen en daardoor heeft zij meer tijd om mee te draaien bij Kerbert Dierentehuis. Vier dagdelen per week bekommert zij zich om de asielkatten. Op dinsdag houdt ze zich bezig met 'nazorg'. Drie maanden na plaatsing belt ze adoptanten om te vragen of alles goed gaat en of er nog specifieke hulp nodig is vanuit het dierenasiel. Op donderdag- en zaterdagmiddag komt Loes naar het asiel voor het socialiseren van katten en op vrijdagochtend maakt ze de verblijven schoon. Dat is nog niet alles, want sinds een klein jaar vangt ze katten en kittens thuis op als gastgezin. “Daar is ontzettend veel behoefte aan, want jonge kittens en zieke katten zijn extra kwetsbaar in het dierenasiel. Kittens kunnen beter opgroeien in een huiselijke situatie, waar je ze voortdurend in de gaten kunt houden en waar je ze gelijk kunt socialiseren. En zieke katten herstellen beter in een rustige omgeving.”

Gastgezin worden?

Kittenkamer

Loes wast haar handen, pakt een container en schoonmaakspullen en opent de deur naar de kittenkamer. “Ja, ja, daar ben ik weer”, laat ze de nieuwsgierige aagjes weten. De één klimt tot op ooghoogte in een kattenpaal en houdt haar als een havik in de gaten. De ander trekt zich nog dieper terug in een overdekte kattenmand. Overal rollen, springen en klauteren kittens. “Ze zijn net teruggekomen van verschillende gastgezinnen”, vertelt Loes. "Bij voorkeur plaatsen we kittens rechtstreeks vanuit de gastgezinnen bij hun nieuwe baasjes, maar vanwege vakantieplannen kwamen deze dieren toch eerst naar de opvang." Langs de wanden staan gesloten kattenverblijven waarin vele nieuwsgierige ogen alles in de gaten houden. “Zij mogen op een ander moment los”, legt Loes uit.

Spannend

“Het lijkt misschien niets bijzonders, dat ik hier de boel schoonmaak, maar voor veel katten ben ik nu best wel een bedreiging. Ik kom hier zomaar binnen met een bezem en een geurend sopje en neem hun ruimte in.” Ondertussen krijgt Loes een kopje van een nieuwsgierige Cyperse kitten. Loes kijkt om en glimlacht: “Hé daar!” Het katje rolt op z’n rug en laat zich abrupt afleiden door een speeltje dat daardoor beweegt. “Ik houd veel rekening met de katten. Het zit hem in de kleine dingen. Kijk, ik kan hier met mijn hand en een doekje het hok schoonmaken, maar ik kan ook mijn hand in een washand steken. Dat is veel minder eng.” Ook geeft Loes de katten tijdens het schoonmaken bewust niet te veel aandacht. "We splitsen het schoonmaken en het socialiseren expres op. Dit geeft routine en voldoende rustmomenten voor de katten. Voor het socialiseren neem ik bovendien echt de tijd. Dan kunnen de dieren in alle rust aan mij wennen. Al heb je altijd van die katten die erom komen vragen tijdens het poetsen”, knipoogt ze terwijl twee kittens haar hoopvol aanstaren.

Voorlezen

De verblijven ruiken fris en fruitig. Loes bergt de schoonmaakspullen weer op en wast nogmaals grondig haar handen. Na de lunch loopt ze naar de kast, pakt ze een boek van de plank en loopt naar een ander verblijf waar een schildpad (soort kat) afwachtend in een hoekje zit. Loes komt rustig binnen en neemt plaats op de grond. De poes blijft op afstand en knippert lichtjes met haar ogen. “Katten zoals Roosje dwingen aandacht af, maar je hebt ook katten die alles maar spannend vinden. In het dierenasiel proberen we schuwe katten te leren dat mensen niet eng zijn. Het kan weken duren voordat een kat eindelijk toenadering zoekt… Ik ga altijd op de grond zitten, want ook dan ben ik minder intimiderend. En lezend geef ik de kat extra ruimte. Je kijkt ze niet direct aan en ze komen naar jou toe als zij daar behoefte aan hebben.” De schildpadpoes zit nog altijd bewegingloos in de hoek. “Zij komt zo wel, ze is dol op voorlezen”, voorspelt Loes. En inderdaad. Al bij de derde zin die ze voorleest, schiet de poes uit de startblokken en neemt ze, kopjesgevend, plaats op schoot.

"Katten zijn gewoon heel leuk"

“Katten zijn leuk, hè! Ik vind het mooi dat katten zelfstandig zijn. Je bent eigenlijk gewoon een kok en een portier voor katten. En dat aanhalige is fijn. De kat wordt er rustig van, maar ik ook.” Niet voor niets ontfermt Loes zich al zo’n lange tijd over asielkatten. “Twintig jaar, tja, ik dacht laatst ‘hoelang kom ik hier eigenlijk al over de vloer?’ Ik gokte een jaar of tien, maar ik zat er flink naast.”

Een mooi moment om Loes van harte te bedanken voor haar waardevolle, trouwe en liefdevolle werk! We zijn ontzettend trots op haar. Chapeau!

-De genoemde dieren uit dit artikel zijn inmiddels geadopteerd.