Meer dan een poepkwestie

Het is je vast niet ontgaan: hondenpoep zet de natuur onder druk. De Nederlandse natuur is kwetsbaar, fragiel zelfs. En ja, hondenpoep heeft effect. Stikstof, voedingsstoffen, verstoring. Waar eerst alleen de wolf, klagende recreanten en zwemverboden de hond al kritisch onder de loep namen, krijgt hij er nu nóg een vijand bij: zijn eigen darmen. En zo schuift de hond langzaam maar zeker van kameraad naar probleemgeval. Dat stoort me.

Laat ik helder zijn: de natuur gaat mij aan het hart. Mijn weiland is het hele jaar een feest van zoemende insecten en koppige kruiden, en dat kost tijd, geld en aandacht. Ook in natuurgebieden loop ik niet schreeuwend rond met chipszakken en bluetoothspeakers. Maar ik ben óók gek op honden. Op hun onhandige loyaliteit, hun alles-of-niets-liefde, hun vermogen om je dag beter te maken zonder één woord te spreken. Dat wij samenleven met andere diersoorten (niet als decor, maar als gezelschap) vind ik iets buitengewoon hoopvols.

Een hond telt óók mee

Maar een hond verdient meer dan hoop. Een hond verdient een goed leven. En laten we eerlijk zijn: voor veel honden bestaat dat leven uit lange uren alleen thuis en één schamel rondje buiten per dag. Dat is te weinig. Vrij kunnen lopen is geen luxe, het is basisbehoefte. Snuffelen op eigen voorwaarden, rennen zonder doel en spelen zonder stopwatch. Wie een hond structureel die ruimte ontzegt, moet zich op z’n minst afvragen of het houden van een hond dan nog verantwoord is.

Dat vraagstuk parkeer ik even. Want ja: een hond hoort bij onze maatschappij. En ja: een hond poept. Net zoals mensen zweten, auto’s stinken, wielrenners schreeuwen en muggen bestaan. Overlast is geen uitzondering, het is het fundament van samenleven. Dat betekent niet dat we niks hoeven te doen. We dragen deodorant, monteren fietsbelletjes, hangen horren op. En we ruimen hondenpoep steeds beter en vaker op. Dat mag je verwachten van hondeneigenaren, net zoals je mag verwachten dat een hond luistert.

Waar gaat het heen?

Wat mij zorgen baart, is de trend. Van een samenleving waarin honden vrij op straat liepen, naar een landkaart vol rode zones en verbodsborden. Losloopgebieden worden schaarser, drukker, stressvoller. Steeds meer honden leven een bestaan aan een lijn van één meter. Stel je dat eens voor: je hele leven, altijd vast. Zelfs als je niets verkeerd doet.

Dus ja. Schijt aan hondenpoep. Niet letterlijk, raap het op, maar figuurlijk. Laten we het probleem serieus nemen zonder het dier te straffen voor onze onwil om samen te leven. De natuur verdient bescherming. Honden verdienen vrijheid. Die twee hoeven elkaar niet uit te sluiten, zolang we bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen. Voor wat we achterlaten. En voor wie naast ons loopt.