Rebecca geeft onzekere honden weer vertrouwen

#ikbendierenbeschermer

Ott, een hond met een zachte oogopslag, snuffelt aan een opstaande tegel. Rebecca glimlacht. “Ik ben ooit begonnen als hondenuitlaatvrijwilliger”, vertelt ze terwijl ze Ott observeert. “Binnen no time werd ik zelfs ‘vrijwilliger rood’. Dat betekent dat je met de wat ‘ingewikkeldere’ honden mag lopen. Ze hebben hier een systeem: groen, geel, oranje, rood… en rood zijn de honden die echt meer aandacht en training nodig hebben.” Ze geeft de hond een korte oefening, “zit, blijf, goed zo”, en beloont hem meteen met brokje en een kroel achter zijn oor. “Ze hadden snel door dat ik met dat soort honden overweg kon”, vervolgt ze. “Misschien door mijn opleiding. Ik heb de opleiding tot kynologisch instructeur gedaan en daarna hondengedragstherapie. Toen hier een plekje vrijkwam in het team, rolde ik er zo in en dat voelde meteen goed.”

Betekenisvol werk

De hond trekt abrupt naar links, alert op geritsel in een struik. Rebecca begeleidt hem en praat verder. “Waarom honden? Tja… Ik begon met pedagogiek, maar dat paste niet bij mij. Honden hebben altijd een plek in mijn leven gehad, dus het was logisch dat ik daarmee verder moest.” De bladeren knisperen onder Otts poten. Hij snuffelt links, rechts, voor en achter zich. “Er komen hier geregeld honden binnen die onzeker, bang of gestrest zijn. En dat is precies waar ik iets kan betekenen. We nemen soms ook honden over van andere dierenbeschermingsasielen. De sfeer is hier voor sommige honden kalmer. En ja, rust is echt súperbelangrijk!”

Honden kunnen weer door!

Hoe voelt het voor Rebecca als er een angstige of nerveuse hond binnenkomt? Ze denkt even na voordat ze antwoordt. “Het is sneu natuurlijk. Maar ik zie vooral kansen. Vanaf dat moment kunnen ze weer een stap vooruit zetten. En ik mag daar dan onderdeel van zijn.” Ze kijkt opzij, Ott heeft het direct in de gaten en duwt gewillig zijn kop in haar hand. “Als we later updates krijgen van nieuwe baasjes, foto’s van een hond die op de bank ligt te slapen, of die buiten achter een bal aan rent… Ja, dat doet me echt wat.” Rebecca herinnert zich een schuw hondje dat binnen helemaal oké leek, maar buiten voor alles terugdeinsde. “Ze kroop het liefst helemaal tegen je aan.” Toch gaf Rebecca niet op. Maandenlang trainde ze met haar, tot de angst minder werd en het hondje een warm thuis vond. “En het gaat daar nu zó goed mee!”, zegt ze zichtbaar tevreden. “Voor zo’n dier blijf ik altijd een zwak hebben.”

Onvergetelijke honden

Ook moet ze aan Tygra denken. “Elke ochtend maakte ik eerst haar oren schoon. Ze vond alles prima, zolang je daarna maar even knuffelde. Daarom liep ik altijd bij haar langs, ook als ik daarvoor een omweg moest maken.” En dan was er Kira. De toon van Rebecca’s stem verandert. “Haar baasje overleed. Toen ze binnenkwam, viel ze naar iedereen uit. Een dag later reageerde ze juist helemaal nergens meer op. Ze was gewoon… dichtgeslagen.”

Terwijl we teruglopen richting het hek van het asiel, vertelt ze verder. “We vroegen collega-gedragsdeskundigen uit het hele land om hulp. En met hun advies en aanwijzingen begon ze zich heel langzaam naar ons open te stellen. Ze liet onze coördinator Anneloes en mij uiteindelijk toe, en ontdooide met kleine stapjes. Dat raakte me enorm!” Rebecca toont foto’s van Kira op haar telefoon. Of haar telefoon volstaat met hondenfoto’s? Ze barst in lachen uit. “Natuurlijk! Mijn hele fotogalerij bestaat uit honden en vrijwilligers.”

Sociale honden tonen voorbeeldgedrag

Inmiddels is Ott voldaan en moe aangekomen in zijn verblijf waar hij zich in zijn mand oprolt voor een welverdiende middagdut. Rebecca slaat een andere gang in en neemt dit keer stuiterbal Sem mee naar een van de uitlaatvelden van het dierenopvangcentrum. “Waar waren we gebleven… O ja!”, zegt ze terwijl ze een bal wegschopt. “We hadden het over bange honden. Die hebben we hier regelmatig, maar er moeten óók altijd sociale honden aanwezig zijn. Hun rol is ontzettend belangrijk.” Ze zakt door haar knieën en aait Sem over zijn bol. “Ze laten voorbeeldgedrag zien aan honden die onzekerder zijn… En tja, voor de vrijwilligers is dat ook wel fijn.” Ze schudt haar hoofd. “We kunnen simpelweg niet al onze uren steken in het trainen van honden. Daar is helaas geen tijd voor.”

Hondentaal spreken

Alle uitlaatvrijwilligers volgen een korte training: “We vinden het belangrijk dat ze honden goed kunnen lezen: lichaamstaal, stresssignalen, alles. En dat ze weten hoe ze daarop moeten reageren. Dat geeft rust voor zowel mens als dier."

De middagzon zakt langzaam achter de bomen. Sem rent nog een laatste rondje. Maar niet zonder bal, want daar is hij gek op. Rebecca volgt hem met haar blik en zegt zacht maar resoluut: “Iedere hond heeft andere wensen. Daarom is het zó belangrijk dat toekomstige baasjes zich verdiepen in wie ze in huis halen. Is er écht ruimte voor een hond in hun leven? Ook over tien jaar? Past het ras bij hen? Waar komt de hond vandaan?” Haar woorden klinken niet streng, maar zijn wel doordrenkt van oprechte zorg.

Een groot hart

Of Rebecca zich een dierenbeschermer voelt? Haar gezicht licht meteen op. “Ja”, zegt ze zonder aarzeling. “Niet alleen omdat ik bij de Dierenbescherming werk, ik ben altijd al gek op dieren geweest. Ik zit hier wel echt op mijn plek en doe dit werk met heel mijn hart.” Wanneer we teruglopen naar de hondengang, schuurt Sem zijn kop tegen Rebecca’s bovenbeen. Ze buigt zich even naar hem toe en geeft een laatste aai voordat ze zijn verblijf sluit.

Het is onmiskenbaar: wie één middag met Rebecca meeloopt, ziet hoe elke hond hier een tweede kans krijgt. Rustig, stap voor stap, begeleid door iemand die rust uitstraalt, weet wat ze doet en die er volledig voor gaat.