“’s Ochtends wens ik ieder asieldier een goedemorgen”

Zo min mogelijk stress

Anke wijst om zich heen: “Bij de bouw van dit nieuwe pand is rekening gehouden met stressreducerende maatregelen. Zo zijn er geen tralies meer maar zitten de katten hier achter geïsoleerd glas. Ze horen en ruiken minder van de andere dieren. De hondenafdeling zit expres aan de andere kant van het gebouw. Elke hond heeft zijn eigen uitgang, zodat ze niet steeds langs elkaar hoeven te lopen. En ook de quarantainedieren hebben nu een eigen buitenruimte.” In ieder hondenverblijf hangt ook een camera, zodat Anke en haar collega’s de dieren 24/7 in de gaten kunnen houden. Het team werkt daarnaast met een speciale ‘Welneuzen App’ waarmee ze per dier het stress- en welzijnslevel intensief monitoren.

Hoewel er inmiddels behoorlijk wat medewerkers aanwezig zijn, blijft het opvallend rustig in het dierenasiel. In de ene gang daagt een van de medewerkers een loslopende lapjeskat uit met een speelhengel. In de andere gang klimmen twee kittens over de knieën van een zichtbaar gecharmeerde vrijwilliger. Anke wijst naar een knop op de muur: “Kijk! Er zit hier zelfs een radio-installatie in de muur. We kunnen zo nu en dan zachte muziek aanzetten waarvan is bewezen dat het een kalmerend effect heeft.”

Honden- of kattenmens?

Anke loopt in een rap tempo door naar een andere ruimte. Voor een ‘vreemde’ is het dierenasiel één groot doolhof. Gangen, verblijven, kasten, trappen en eindeloos veel halletjes kruisen elkaar. “Het duurde ruim twee weken voor ik niet meer verdwaalde.”

Voordat ze coördinator werd van Dierenopvangcentrum Rotterdam, werkte Anke als kynologisch instructeur, paraveterinair en daarna als dierverzorger bij Dierenopvangcentrum Spijkenisse. “Ik richtte me in eerste instantie op honden. Door mijn medische achtergrond kwam ik steeds vaker op de quarantaineafdeling van de katten te staan en daardoor ontdekte ik hoe leuk katten ook zijn. Inmiddels heb ik geen voorkeur meer voor honden of katten. Het is echt ‘fifty fifty’”, vertelt Anke.

Andere dieren in het asiel

Naast honden en katten vangt Dierenopvangcentrum vogels, herpeten (reptielen en amfibieën), vissen en spinnen op. Anke baant zich een weg door het ‘doolhof’ en opent weer een deur. Een valkparkiet met felrode ‘wangen’ kijkt op en hupst kwiek heen en weer over de zitstok. Hij houdt Anke als een havik in de gaten. “Herpeten, vissen en spinnen sluizen we vrijwel direct door naar specialistische opvangcentra.” Ze wijst ietwat benauwd naar een leeg hokje: “Hier zat laatst een vogelspin!” Ondertussen kwebbelt ze met de valkparkiet en vertelt hem dat ze al een baasje voor hem heeft gevonden. “Jij mag gauw naar huis!”

Achtbaan van emoties

Het dierenasiel ziet er pico bello uit, overal is aan gedacht en elk dier staat een comfortabel verblijf te wachten. Ondanks alle voorzieningen komt er toch veel narigheid binnen. “Tja, we verwelkomen zwaar verwaarloosde en zeer angstige huisdieren. Het duurt soms lang voordat je ze wat vertrouwen kunt geven. Als ze dan ineens na wéken toenadering zoeken, ooo, dan vloeien er bij mij tranen van geluk. Dát is wat je wilt bereiken!” Anke arriveert ondertussen bij de hondenkennels, waar twee jonge herdershonden kwispelend en met scheve kopjes met haar meeluisteren. “Als je werkt in een dierenasiel breekt je hart en heelt je hart op dezelfde dag”, concludeert Anke. “Je zit in een achtbaan van emoties. Het ene moment voel je intens verdriet en het andere moment ontroering of vreugde. Het kan behoorlijk aangrijpend zijn, maar ik kan er goed mee omgaan.” Ze zucht en glimlacht: “Als het je niets meer doet, dan moet je stoppen met dit werk.”