VIP-behandeling voor Nikki en haar negen pups

#ikbendierenbeschermer

Buiten rennen de negen pluizige pups jolig over het veld. Bordercollie Nikki kwispelt opgewekt en laat zich graag aanhalen. Haar nieuwsgierige kroost (waarschijnlijk een kruising bordercollie/Berner sennenhond) verkent de wereld alsof alles nieuw is, elk grassprietje wordt besnuffeld. Birte (medewerker ondersteuning) zit op haar knieën en wordt belaagd door kwispelende bolletjes. Ze werkt nu 2,5 jaar met veel plezier bij Dierenopvangcentrum Enschede en dat is haar aan te zien. Ze straalt als ze over haar werk praat. “Mijn werk is heel divers”, vertelt ze. “Ik zit voornamelijk bij de balie en houd me bezig met klantcontact, ik begeleid de vrijwilligers en spring bij waar dat nodig is. De ene keer bij de kattenafdeling en de andere keer bij de honden. En zo raakte ik nauw betrokken bij hond Nikki.”

Puppyfestijn

Jaarlijks verwelkomt Dierenopvangcentrum Enschede wel een nestje pups. “En soms komt er een enkele pup binnen die ergens rondzwierf”, vertelt Birte. Dit keer ging het om een bijzonder geval: er werd vanwege omstandigheden afstand gedaan van moederhond Nikki met maar liefst negen pups van nog geen week oud. “Oké, ik snap dat het voor de eigenaar niet leuk was om afscheid te nemen van zo’n lieve hond”, zegt Birte, “maar stiekem word ik altijd blij van zo’n puppyfestijn in het asiel”, grijnst ze. Eerder gaf ze al aan dat ze dol is op álle dieren, maar als ze eerlijk is, hebben honden toch haar hart gestolen. “Het zijn van die blije eitjes, zó enthousiast! Daar word ik heel vrolijk van.”

Negen pups betekent natuurlijk extra werk, en daarom werd Birte gevraagd te helpen met Nikki. “Nikki viel me meteen op toen ze binnenkwam. Ze keek me aan alsof ze wilde zeggen ‘Hoi! Ik ben Nikki, wie ben jij?’" Ze blijkt naar iedereen even sociaal te zijn. En ze vindt het prima als anderen haar pups aandacht geven, aaien en wegen. “Hoe anders de situatie ook is, ze blijft zo goed van vertrouwen! Ze maakt overal een feestje van. Daar kunnen wij mensen wel wat van leren!” Alsof ze Birte verstaat, dwingt Nikki haast glimlachend een aai over haar bol af. Birte giechelt verliefd. Het is overduidelijk dat deze twee een speciale band hebben opgebouwd. En dat terwijl die ene dag er toch aan zit te komen… dat Nikki (en ook haar pups) vertrekt naar een nieuw baasje. “Ja”, zucht Birte, “dat is jammer. Vooral nu, met die pups; het is zo’n gezellige drukte. Als ze dan ineens allemaal weg zijn, is het opvallend stil. Maar we zijn natuurlijk superblij als ze een fijn thuis krijgen! Daar doen we dit allemaal voor, hè.”

De eerste pups verzamelen zich bij het hek, alsof ze even genoeg hebben van dit eindeloze grasveld. Anderen dwalen nog wat rond, op zoek naar een volgend avontuur. Als Birte richting het hek loopt met Nikki die kwispelend met haar mee drentelt, sluit de rest van de pups zich hobbelend aan. Via de portofoon wordt de draagbrigade weer opgetrommeld. Van alle kanten snellen medewerkers breed grijnzend toe. Werken met pups? Dat is geen straf!

Socialisatie belangrijk

Dat de pups veel liefde nodig hebben is niet alleen léuk, maar ook van groot belang. Al die aandacht speelt een cruciale rol in de socialisatie, zodat ze kunnen uitgroeien tot sociale huishonden. Op het pleintje waar de medewerkers vaak hun lunchpauze doorbrengen, staan allerlei attributen die dit proces ondersteunen. Birte leunt tegen een stellage vol kleurrijke objecten; van afwasborstels tot allerlei speeltjes. “Kijk, de pups vinden het echt een leuk ding! Ze wennen zo spelenderwijs aan diverse prikkels.” En op warme dagen hebben de honden zelfs een heus poedelbadje tot hun beschikking.

Niet altijd een vrolijke bedoening

De vreugde die zo’n nestje pups met zich meebrengt, is geen vanzelfsprekendheid in het asiel. De dieren die hier binnenkomen, hebben vaak uiteenlopende achtergronden. Sommigen zijn van overleden baasjes, anderen komen van mensen die verhuizen of ineens beseffen dat er geen plek meer is voor het huisdier. Regelmatig gaat het ook om dieren uit gebroken gezinnen. En helaas, nog te vaak, om dieren die ernstig zijn verwaarloosd. “Niet elk dier heeft een fijne start gehad”, vertelt Birte. “Sommige honden komen zeer angstig binnen en zijn nauwelijks gesocialiseerd. Dat is verdrietig om te zien, maar ik kan er wel goed mee omgaan. Je doet dit werk omdat je het beste met de dieren voorhebt en je weet dat je ze aan een betere toekomst kunt helpen. Soms vraagt dat veel geduld, maar het is elke moeite waard!”

Leer hondentaal!

De drukte van zojuist maakt in een oogwenk plaats voor rust. Sommige pups zoeken de schaduw op, anderen staren dromerig voor zich uit. “Het is tijd voor een middagdutje”, concludeert Birte. En opnieuw staat het ‘hofpersoneel’ paraat. In een rustige stoet keren de asielmedewerkers met hondjes in de armen, terug naar het ‘familievertrek’.

Birte knikt tevreden. “Gezellig hè, al die lieve stuiterballen!” Binnenkort krijgen ze dus een eigen huis. Wat ze (toekomstige) hondeneigenaren zou willen meegeven? “Leer een beetje hondentaal! Mensen communiceren op hun manier met elkaar, maar honden doen dat ook. Je kunt vaak heel goed aan een hond zien wanneer hij iets wél of juist níet prettig vindt. Ze geven signalen af waarmee ze aangeven wat ze nodig hebben of wanneer iets te veel is. Helaas herkennen veel mensen die (subtiele) signalen vaak niet. Ik denk dat de band met je hond enorm kan groeien als je leert begrijpen wat hij of zij probeert te zeggen. Zo kun je op tijd ingrijpen in situaties die voor je hond onveilig of spannend aanvoelen, en help je hem of haar zich weer veilig te voelen. Kortom, duik in de hondentaal! Het is niet alleen nuttig, maar ook gewoon leuk om je hond echt te leren lezen.”

Ter info: alle negen pups en Nikki hebben inmiddels een liefdevol nieuw thuis gevonden.