“Bij het volgende nestje houd ik een beetje afstand…”

#ikbendierenbeschermer

Mama kat is duidelijk geen contact met mensen gewend. Ze blaast naar iedereen die in de buurt komt. Om die reden heeft Anja een deken over de bench gedrapeerd. Elke dag maakt ze de kier een stukje groter. Mama poes raakt steeds meer aan Anja gewend. Wel zo handig, want de kittens moeten dagelijks op de weegschaal. Gelukkig vindt mama het goed dat Anja ze af en toe oppakt.

Bijna 100 kittens!

Anja vangt inmiddels negen jaar kittens en volwassen katten op voor Dierenopvangcentrum Gouda. In totaal ontfermde zij zich over 9 volwassen katten, 15 moederpoezen en maar liefst 98 kittens. Het dierenasiel plaatst katten die pas geopereerd zijn of die het erg moeilijk hebben in het asiel liever bij een gastgezin, zodat ze net wat extra aandacht krijgen op een rustigere plek. Dat geldt ook voor kittens, die zeer kwetsbaar zijn en snel ziek kunnen worden. En ze kunnen het beste zo vroeg mogelijk wennen aan een huiselijke omgeving. Daar is veel behoefte aan: “Ik ben niet af en toe gastgezin… want ik heb bijna altijd katten in huis. Soms breng ik ’s ochtends een nestje terug naar het asiel omdat ze gezond en oud genoeg zijn en neem ik diezelfde dag weer nieuwe mee naar huis”, vertelt Anja. “Het is druk! Ik heb begrepen dat alle andere gastgezinnen ook vol zitten en dat ze niet met één of twee kittens zitten, maar met nestjes van vijf of zes.”

• Lees ook: gastgezinnen gezocht!

Van de drie kittens ligt er eentje voortdurend tegen zijn mama aan te dutten. De andere twee klauteren zo nu en dan ietwat onhandig over de randen van de kartonnen doos en bewegen zich ‘wijdbeens’ onderzoekend voort door de bench. De zwart-witte kitten tuurt voorzichtig rond en haar geheel zwarte soortgenootje dendert overal doorheen; oortjes in de lucht, nieuwsgierig, maar nog zonder kloppende coördinatie. Mama kat houdt haar kroost nauwlettend in de gaten.

Verwilderde mamapoes

“De moeder woonde op een kwekerij en daar had ze alle ruimte. Ze voerden haar daar ook, maar konden niet bij haar in de buurt komen. Eén van de medewerkers kon haar benaderen tot 2 meter afstand. Een schuw meisje dus… en dan zit je ineens in iemands huis.” Als de kittens iets ouder zijn en op verkenningstocht willen, mag de bench open. “Maar nu zou mama kat haar kittens naar een schuilplaats slepen waar ik ze niet goed in de gaten kan houden. Als ze eenmaal los mogen, kan het best zijn dat moeder poes ineens relaxter wordt. Maar op een gegeven moment, met een week of zes/zeven, gaan de kittens het gedrag van de moeder kopiëren. Dan kan het socialiseren ineens lastig worden, maar daar kan ik nu nog niets over voorspellen.”

Anja zit op haar knieën voor de bench: “Ja, als jullie nu toch zo lekker wakker zijn, kan ik jullie even wegen!” Ze pakt de kittens voorzichtig op en prevelt lieve woordjes. Ze zet er eentje op de weegschaal die vervolgens met een uitgestrekte nek en traag om zich heen tuurt. “Ach, je bent weer wat afgevallen”, sust Anja. “Moeder kat heeft vanmorgen voor het eerst pas wat natvoer gegeten, hiervoor wilde ze waarschijnlijk door de stress níets eten. Dat heeft invloed op haar melkproductie. Dat moet niet te lang zo doorgaan, want anders moet ik de kittens bijvoeden. Je hebt het liefst dat ze gewoon bij mama kunnen drinken.” Na het kortstondige weegavontuur van de kleintjes, krabbelen ze terug in hun doosje en nestelen ze zich tegen hun mama aan die weer gerustgesteld gaat liggen. Het is een hartveroverend tafereeltje.

What's next?

“Eerst moeten de kittens goed aankomen en groeien. Ik schrijf dus alles op en houd het dierenasiel goed op de hoogte van de ontwikkelingen. Met zes weken krijgen ze hun eerste inenting en met negen weken de tweede. Dan worden ze gelijk gechipt en krijgen ze een uitgebreide gezondheidscontrole. En met tien weken breng ik ze naar de dierenarts voor sterilisatie of castratie waarna ze doorgaan naar het asiel voor herplaatsing...” Anja stopt even met praten en zucht hoorbaar. “Dat afscheid nemen is voor mij altijd weer een moeilijk moment. Iedere keer denk ik ‘bij het volgende nestje houd ik een beetje afstand…’, maar dat gaat gewoon niet. Je volgt ze soms van 0 tot 10 weken op de voet, dan hecht je je stiekem toch een beetje aan ze. De nacht voordat ze vertrekken slaap ik altijd slecht.” Toch weerhoudt het Anja niet van het aannemen van een volgend nestje. “Je weet waar je het voor doet! Het is fijn om dit te kunnen doen voor katten”, zegt ze zonder nadenken. De blik die ze op mama kat en haar kleintjes werpt spreekt boekdelen.

De kittens knorren lekker door, af en toe trilt er een oortje of pootje. Soms deelt mama een lik uit en verbergt ze haar kop weer tussen haar kroost. “Haha, ja nu zijn ze rustig, maar kom over een paar weken maar eens terug. Waarom denk je dat ik niets op mijn vensterbank heb liggen?! Je moet niet te veel waarde hechten aan je spullen. Je ziet dat ik mijn planten op hoge planken heb veiliggesteld”, grinnikt Anja. Als de kittens eenmaal op verkenningstocht gaan, stuiteren ze door de kamer. Van het dierenasiel kan Anja speelgoedjes en materialen krijgen om de dieren te vermaken, maar die had ze zelf al ruimschoots in huis gehaald. “Dat is altijd een vrolijke periode!”

Leuke en dankbare taak!

Ieder jaar vragen onze dierenopvangcentra om gastgezinnen (net als dit jaar), maar waarom reageerde Anja op deze oproep? “Mijn laatste eigen kat was hier voor de deur doodgereden, hij was nog geen twee jaar oud… Ik ben daar kapot van geweest, echt vreselijk. Ik besloot per direct in deze woning geen eigen katten meer te nemen.” Twee jaar na dat besluit was het wel erg stil in huis… totdat ze de oproep voor gastgezinnen van Dierenopvangcentrum Gouda tegenkwam: “Ik ben nog altijd blij dat ik daar destijds op gereageerd heb. Het is zo leuk! Je geeft ieder jaar aan wat voor soort katten je wel of niet wilt opvangen. Zo vang ik zelf geen flessenkittens op, want ik werk in de zorg en ben dan steeds negen uur niet thuis. Verder vind ik alles best; zwangere mama’s, mama’s met kittens, kittens die zelf al kunnen eten, volwassen katten. Kom maar door!”

Uit de bench klinkt weer luid gepiep. Nummer drie is ook wakker! Hij strekt zijn pootjes en gaapt onweerstaanbaar. Nummer twee probeert een speelse tik uit te delen, maar kantelt om. Mama kat likt nummer één met gesloten ogen schoon.

Anja benadrukt wel dat gastgezinnen moeten kunnen omgaan met moeilijke momenten. “Naast het afscheid elke keer, loopt het niet áltijd goed af met de kittens. Meestal wel hoor, maar er zitten weleens té zwakke of té zieke kittens tussen. Het is ontzettend verdrietig om er eentje te moeten laten gaan… Maar ja, als wij er niet waren, gebeurde dat veel vaker! En daarom is dit werk ook zo belangrijk.”

Word jij net zo'n held als Anja?