Bo blafte om hulp. In het dorpje Hall werd hij aan zijn lot overgelaten. Alleen, met een zwaar vervilte vacht vol ontlasting, vieze oogjes, te lange nagels en een slecht gebit. Dierverzorger Emma: “Ken je dat gevoel wanneer je je haar in een staart doet en er één haartje trekt? Dat gevoel had Bo over zijn hele lichaam.”
Op een bankje in de nazomerzon denken Emma en coördinator Sander terug aan de dag dat Bo bij Dierenasiel de Kuipershoek werd gebracht. “Er komen heel wat dieren bij ons binnen, maar ik zal dit hondje niet snel vergeten,” zegt Sander. “De deuren van Dierenambulance OverGelder zwaaiden open en Bo keek ons verdwaasd aan. Waar was hij nu weer beland? Meteen viel me die dikke viltlaag op z’n huid op. Dat is nooit fijn om te zien, want dat doet vreselijk veel pijn. Het dier kan niet goed bewegen en de huid eronder verstikt…” Hij knikt naar Emma. “Jij was er die dag ook.” Emma glimlacht weemoedig. “Ja, ik zag Bo in de hal staan. Hij reageerde terughoudend en liet alles maar over zich heenkomen. Hij zag er niet uit! Met mijn achtergrond als hondentrimmer dacht ik meteen: aan de slag!"
Normaal gesproken trimt het dierenasiel niet zomaar iedere hond die binnenkomt. Stel dat de eigenaar zich meldt en met onverwachte kosten wordt geconfronteerd. Maar bij Bo twijfelde het duo geen moment: “We wilden hem niet langer laten lijden”, zegt Sander. “Stap één was hem verlossen van die harde, ondoordringbare vacht."
Bo krijgt een broodnodige trimbeurt van dierverzorger en voormalig trimster Emma.
“Dat mensen hun dieren verwaarlozen, verbaast ons helaas niet meer… Speculeren helpt ons niet. Wij richten ons daarom op wat we wél voor ze kunnen doen.“
Weg met die nare keiharde, vieze vacht!
Bo werd bevrijd
Zo gezegd, zo gedaan. Soms zijn honden zó bang en hebben ze zoveel pijn dat er narcose nodig is om hun vervilte vacht te verwijderen. Maar dappere Bo liet het gedwee toe. “Iedere hond is anders, dus behandel ik ze ook allemaal anders”, vertelt Emma. “Ik luister naar de taal van de hond en beweeg met hem mee. Draait hij zijn kop weg, dan weet ik: dit is te veel, hij ervaart stress en/of pijn. Dan stop ik even en werk verder op een andere plek. En als een hond in een bepaalde houding gaat liggen, volg ik hem daarin, ook al levert me dat drie dagen rugpijn op”, knipoogt ze. Sander was erbij en ondersteunde waar nodig. “Op een gegeven moment lag Bo met zijn oogjes dicht tegen me aan”, vertelt hij. Het zal niet prettig geweest zijn, maar toch genoot het hondje van de aandacht…
Elke keer als er een verwaarloosd dier bij onze
dierenasielen binnenkomt, roept dat vragen op. Ook bij Bo. Waar kwam hij vandaan?
Kreeg hij hiervoor wel liefde of aandacht? Waarom werd hij zo verwaarloosd?
Antwoorden kwamen er niet. Bo was gechipt, maar zijn registratiegegevens waren
niet op orde. “En de eigenaar is nooit op komen dagen”, zegt Sander resoluut. “Dat
mensen hun dieren verwaarlozen, verbaast ons helaas niet meer. Maar verder
speculeren helpt ons niet. Wij richten ons daarom op wat we wél voor ze kunnen
doen.”
Geen pijn meer
Onder de viltlaag kwam een geïrriteerde huid te voorschijn. Rond zijn pootjes zaten overal wondjes. Zijn achterwerk was wel weer schoon en fris. Bo kon weer gerust zijn behoeftes doen. Bevrijd van de belastende kluwen vacht, zag Bo er een stuk beter uit. “Zo’n hond heeft een tijd met een extra isolatielaag rondgelopen”, legt Emma uit. “Aan het begin had hij even een vestje nodig om aan de temperatuurverandering te wennen.” Daarna vervolgt ze: “We merkten dat Bo ons na de trimsessie meer vertrouwde. Dat zie je vaker bij honden als ze op de juiste manier getrimd zijn. Alsof ze begrijpen wat ze aan je hebben.”
Onzeker hondje
Het volgende aandachtspunt was Bo’s gedrag. Hoewel hij alles geduldig onderging, raakte hij onrustig als hij alleen was en blafte hij nerveus in zijn kennel. “Pure onzekerheid”, legt Emma uit. “Hij vertoonde ook claimgedrag en koos Sander en mij uit als zíjn mensen.” Sander: “Bij anderen sloot hij zich af. Zodra ik ging zitten, sprong hij op schoot en wilde hij niet meer weg. Alsof hij bang was dat ik hem alleen zou laten. We leerden hem een eigen veilige plek te hebben, bijvoorbeeld in zijn mand bij de balie, terwijl wij in de buurt bleven.” Het duurde even, maar het wonder geschiedde. Emma grinnikt: “Uiteindelijk kon Bo rustig blijven liggen, terwijl wij werkten en heen en weer liepen. Hij had zoveel behoefte aan duidelijkheid, veiligheid en liefde… We zagen hem met de tijd zekerder worden… en zelfs een tikkeltje brutaal!”
Bo heeft een fijn, nieuw thuis
Bo en zijn nieuwe baasje.
De mensen die Bo in Hall aantroffen en geschrokken de dierenambulance
belden, bleven nauw betrokken tijdens zijn verblijf in het asiel. Ze wilden
alles weten, en Emma hield hen op de hoogte van elk stapje vooruitgang. Het
mooiste nieuws kwam na zijn herstel: Bo mocht bij hen komen wonen! Nu leeft hij
dolgelukkig met zijn nieuwe baasjes en andere honden om zich heen. Zijn
verleden blijft een mysterie, en af en toe vraagt dat om een beetje extra
begeleiding. “Zijn nieuwe baasjes zijn zo begaan met hem, dat ze zelfs een
gedragsdeskundige hebben ingeschakeld”, vertelt Emma. “Zo bouwen ze samen aan
zijn vertrouwen, zodat zijn verleden hem niet langer hoeft te achtervolgen.”
Help honden zoals Bo
Als Bo nog langer in zo’n verwaarloosde toestand had rondgelopen,
had hij het waarschijnlijk niet gered. Helaas is zijn verhaal geen uitzondering.
Bij Dierenasiel de Kuipershoek komen regelmatig verwaarloosde honden binnen.
Gemiddeld vangt één van onze Dierenbeschermingsasielen elke drie dagen een
achtergelaten of verwaarloosde hond op. Al deze dieren hebben onze aandacht en intensieve,
liefdevolle en medische zorg hard nodig. Daarom vragen wij tijdens
onze collecteweek om jouw steun. Met jouw bijdrage kunnen wij nóg meer honden
een tweede kans geven.
Lukt het je om wat voor reden dan ook niet langer om voor je hond te zorgen en ben je misschien bang voor (te) hoge afstandskosten? Dump je dier nooit! Neem altijd eerst contact op met het dierenasiel (bellen werkt beter dan mailen) of met onze Service-en-Informatieafdeling. Aan de telefoon kunnen we jouw situatie goed begrijpen, meedenken en indien nodig doorverwijzen naar andere nuttige instanties.
Dumpen is niet alleen wettelijk verboden, het is ook traumatisch voor je dier. Voor het dierenasiel is het bovendien waardevol om de achtergrond van het dier te kennen, zodat we gerichte zorg kunnen bieden en rekening kunnen houden met eventuele gedragsproblemen of medische aandachtspunten.
Elke drie dagen belandt er een achtergelaten hond in één van onze opvangcentra. Vaak zijn ze verwaarloosd, nerveus en verward. Wij geven hun de zorg en warmte die ze verdienen. Steun jij hun weg naar een betere toekomst?
