Dieren bewust verminken, hoe is het mogelijk?

Een kort nieuwsberichtje van een paar dagen geleden deed me weer eens beseffen dat één van de meest bizarre vormen van dierenmishandeling het bewust verminken van dieren is. Zodat 'wij' ze mooier vinden. Of stoerder, of gewoon 'praktischer' in het gebruik. Het ging in dit geval om een vrouw uit Purmerend, die niet werd veroordeeld voor het in bezit hebben van een Dobermann pinscher waarvan de oren waren bijgeknipt.

Dierenbescherming

Door: Dierenbescherming Directie

'Gecoupeerd' wordt dat dan netjes genoemd in kringen waar deze verminking werd, en blijkbaar soms nog wórdt, gepropageerd omdat dat bij het ras zou horen. Zo zijn bij de Dobermann de afhangende oortjes van de pup generatie op generatie 'bijgepunt' en gefixeerd zodat ze later leuk als horentjes op de kop stonden. En oh ja, de prachtige staart van het dier werd ook naar goed gebruik gedecimeerd tot een stompje.

Doorgefokt

De Dierenbescherming vecht al sinds mensenheugenis tegen deze misselijkmakende vorm van dierenmishandeling die enkel tot doel heeft om mensen te behagen. Mensen, die een ziekelijke behoefte hebben om een dier qua uiterlijk te veranderen. Alsof het uit zichzelf niet prachtig genoeg zou zijn. Je ziet het resultaat van deze perverse neiging terug bij veel dieren. Het meest bekend - nadat de Dierenbescherming er zo'n zeven jaar geleden een publiciteitsoffensief over begon - zijn de arme schepsels die volkomen eenzijdig zijn doorgefokt als rashond. Gelukkig is er sindsdien veel aandacht voor het probleem. Bij collegaorganisaties, bij hondenclubs en bij politici. Maar er is meer. Ook andere gezelschapsdieren worden te pas en te onpas aan de smaak van mensen aangepast: dwergvormen, lange haren en vinnen, bonte kleuren, noem maar op. En, als ze dan het eindproduct nog altijd niet naar hun zin vinden, zijn sommigen in staat dieren gewoon te gaan verbouwen. Staarten eraf, de schaar in de oren. Het oog wil ook wat, nietwaar?


Na jarenlange strijd hebben we bereikt dat in Nederland huisdieren alleen 'verbouwd' mogen worden als daar werkelijk een medische noodzaak voor is. En ook in de veehouderij worden de zogenoemde 'ingrepen' bij dieren steeds verder aan banden gelegd. Bij de industriële productie van dieren gaat het dan zoals je begrijpt niet over de schoonheid van een dier, maar over een efficiënte wijze van huisvesting.

Stallen

Want, de aantallen dieren die wij in Nederland in stallen bij elkaar proppen zijn natuurlijk niet normaal en kunnen ook eigenlijk niet. Uit pure frustratie gaan dieren elkaar dan verwonden. Varkens bijten elkaar de staarten stuk, kippen pikken hun soortgenoten dood en een koe zou met horens lelijke wonden bij een stalgenoot kunnen veroorzaken. En, om dat weer te voorkomen, haalt men de punt van de kippensnavel eraf, worden de horens verwijderd en het varkensstaartje afgesneden van krul naar stompje.

Het besef dat er nodig iets aan de huisvesting moet worden gedaan om ingrepen bij productiedieren verder terug te dringen is er. We vorderen gestaag. Ik zeg bewust 'we', omdat de Dierenbescherming hierin succesvol samenwerkt met bedrijfsleven en boeren. Nog niet zo lang geleden hebben we met de varkensboeren een plan uitgewerkt om gefaseerd te stoppen met het afknippen van varkensstaarten.

Trekpaarden

Maar hoe is het dan in vredesnaam mogelijk dat er in Nederland nog steeds honden rondlopen waarbij oren en staart zijn bewerkt? En, laat ik die ergernis vooral niet vergeten: dit geldt ook voor sommige paarden, ondanks een wettelijk verbod. Trekpaarden, die nog altijd tijdens shows te zien zijn zónder staart! Het heeft, zoals we helaas zo vaak in ons werk als dierenbeschermers meemaken, te maken met economische overwegingen. In dit geval het internationale vrije verkeer van goederen in het handelsverkeer. En nog altijd vallen daar vreemd genoeg ook de dieren onder. Alsof het om zakken aardappelen gaat...

En dat betekent dat het hebben van een hond met verminkte oren, zoals onlangs die mevrouw in Purmerend, blijft toegestaan als ze kan aantonen dat ze het beestje in het buitenland heeft gekocht en dat het daar al 'behandeld' was. Wat het geval was met haar Dobermann uit Hongarije. En dat schijnt ook te gelden voor de trekpaarden die men bewust in Frankrijk laat couperen. Ik heb het er al vaak met de staatssecretaris van Economische Zaken over gehad. De politieke wil om de kwestie aan te pakken is er, maar men staat juridisch met de rug tegen de muur. Gelukkig liet staatssecretaris Dijksma eind januari de Kamer weten dat het Openbaar Ministerie ook wenst dat nieuwe rechtelijke uitspraken in dit dossier worden gedaan. Het onderzoekt nu de mogelijkheden. Er is dus gelukkig niet veel, maar wel enige juridische voortgang.

Rest er vooralsnog één ding: het morele besef dat het verminken van dieren voor uiterlijk vertoon afgelopen moet zijn. Dat besef moet uiteindelijk postvatten in Brussel en leiden tot EU-regelgeving, maar dient ook voor de volle honderd procent gedragen te worden door mensen die tentoonstellingen met dergelijke dieren organiseren. Jij koopt zulke dieren natuurlijk niet, maar ik zou anderen willen oproepen dat vooral niet te overwegen. Want zolang er vraag blijft, zal er aanbod zijn. Alberto Stegeman maakte dat in 'Undercover in Nederland' twee jaar geleden nog eens pijnlijk duidelijk. Nederlandse malafide handelaren die hondjes in België door foute dierenartsen laten verminken om ze hier weer te verkopen én tentoon te stellen. Schandalig en frustrerend, maar geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. De recente uitspraak van de rechter is misschien één stap terug, maar met jouw steunzetten we er ongetwijfeld binnenkort weer twee vooruit!

Frank Dales,
Algemeen directeur