“Dieren bieden troost voor veel mensen”

Marjan Postma – dier-sociaal medewerker

“Ik kan geen kinderen krijgen en werd daar een tijd best depressief van. Ik zocht een andere invulling aan mijn leven en heb altijd al affiniteit gehad met dieren. Ik besloot daarom om mij naast mijn werk als taxichauffeuse, in te zetten voor dieren. Elf jaar geleden begon ik als afdelingsinspecteur bij de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming en nu werk ik zo’n vijf jaar als dier-sociaal medewerker."

Door: Marlijn de Jager-GerhardtOnline redacteur

“Dieren bieden troost voor veel mensen”

#ikbendierenbeschermer

“Als je dit werk doet, krijg je met de jaren steeds meer kennis waardoor je ook beter weet waar je het over hebt. Daardoor kun je echt wat voor dieren betekenen. Toen ik net begon, vond ik het lastig om met nare situaties om te gaan. Je moet leren niet te verdrinken in de ellende die je tegenkomt. Ik kwam er al doende ook achter dat ik niet alle dieren kan ‘redden’. Ik zou ze het liefst allemaal mee naar huis nemen, maar dat kan nu eenmaal niet. Het blijft altijd wel een beetje jeuken hoor…”

Meer begrip

“Ik kom veel situaties tegen met mensen die financiële of psychische problemen hebben en die te veel dieren in huis hebben gehaald. Daar hebben andere mensen dan vaak weer een oordeel over, terwijl die dieren veel liefde krijgen en troost brengen. Het in huis halen van dieren komt uit een goed hart, alleen beseffen sommige eigenaren zich niet dat ze die zorg niet aankunnen of dat ze de kosten niet kunnen betalen. Het gaat vaak om een stukje onkunde. Als dier-sociaal medewerker begeleid ik huisdiereigenaren om samen tot oplossingen en verbeteringen te komen. Meestal werk ik aan meer begrip en leg ik mensen van alles uit: dat honden zich niet fijn voelen als ze niet kunnen plassen als ze nodig moeten en dat katten op tijd geneutraliseerd moeten worden, omdat ze anders wéér kittens krijgen. Of dat konijnen behoefte hebben aan een schuilplek, omdat het eigenlijk prooidieren zijn. De een snapt zulke informatie sneller dan de ander, maar in de meeste gevallen verbetert de situatie enorm voor de dieren. Ik begeleidde eens een vrouw die steeds dieren in huis nam en dan net zo gemakkelijk weer wegdeed. Het was een soort verzamelwoede. Ik legde haar uit dat dieren zich aan hun baasje(s) hechten en dat het zielig is als ze plots afscheid moeten nemen. Het brengt tenslotte een hoop onrust met zich mee en schaadt het vertrouwen van dieren in mensen. Ze schrok zichtbaar en leerde er gelukkig ook van. Als ik zo’n casus afsluit denk ik, ‘zo! Ik heb weer wat kunnen betekenen voor dieren!’.”

Een echte dierenbeschermer

“In mijn omgeving zien mensen me ook echt als dierenbeschermer. Een buurvrouw kwam eens aan met een Hertogijsbakje. Ik pakte dat nietsvermoedend aan, stond wat met haar te praten en schudde er voorzichtig mee, omdat het niet aanvoelde als ijs, en toen zei ze ‘ho, ho, pas op! Daar zitten twee hamsters in!’. Ik reageerde stomverbaasd: ‘twee hamsters?! Dat zeg je nu pas!’. Ze hadden de diertjes gevonden en dachten: ‘Marjan werkt bij de Dierenbescherming, die kan daar vast wat mee.’ Tja, als dierenvriend heb ik me inderdaad over de hamsters ontfermd.

Zelfs als ik in de taxi rijd, spelen dieren een belangrijke rol. Als ik naar iemands voordeur loop en ik zie een slak op het pad, dan zet ik die in de berm of in een tuintje. Dus ja, ik ben niet alleen bij de Dierenbescherming, maar ook daarbuiten een dierenbeschermer.”