Gered: Langzitter Lilly

Lilly werd zwervend in een bos gevonden. Een jonge hond, nog geen elf maanden oud, die vervolgens twee jaar in het asiel wachtte op een thuis.
Gered: Langzitter Lilly

Angela Akkermans wilde graag een hond, eentje uit het asiel. Maar een drukke baan bij een transportbedrijf weerhield haar daarvan. Tot ze anderhalf jaar geleden de diagnose MS kreeg: “Werken ging al vrij snel niet meer en van een hectisch bestaan ging ik naar een rustig leven, dat zich veelal in en rond het huis afspeelde. Dat was moeilijk om te accepteren, maar er kwam toen wel ruimte voor die langgekoesterde wens.”

“Lilly stond kwispelend op me te wachten, toen wist ik dat het goed zat”

Geen oogcontact

In het asiel van Vlaardingen zat Lilly, al bijna twee jaar. Angela: “Toen ik haar opzocht, liep ze nerveus rondjes. Van haar verzorgers mocht ik geen oogcontact maken en haar niet aanhalen.” Na die eerste ontmoeting meldde Angela zich wekelijks bij het asiel om te trainen met Lilly. “Dat was een vereiste, haar verzorgers wilden er zeker van zijn dat ik het serieus met haar voorhad.” Wat er in het verleden met Lilly is gebeurd, weet niemand. Maar ze heeft angsten die ze misschien wel nooit meer zal overwinnen. Het feit dat ze kale mannen doodeng vindt, is een veeg teken. “Lilly blaft veel, is nerveus en onzeker,” aldus Angela. Het rustig opbouwen van vertrouwen was daarom belangrijk. “Toen ik Lilly na een paar weken bij het asiel ophaalde voor een training, liep ze niet meer zenuwachtig rond, maar stond ze kwispelend op me te wachten. Toen wist ik dat het goed zat tussen ons.”

“Ze is geen makkelijke hond, maar voor Lilly zet ik alles opzij.”

Op slag verliefd

Na twee intensieve maanden mocht Lilly met Angela mee naar huis. “De eerste dag vond ik spannend, bang dat ze het niet leuk zou vinden,” zegt ze lachend. “Maar Lilly was blij, sprong de auto in en voelde zich meteen thuis.” Voor haar vriend hoefde een hond niet zo. “Maar hij was op slag verliefd toen hij Lilly zag en nu is ze zijn beste vriendin.” Ook al moeten ze een lange, hobbelige weg met Lilly afleggen, Angela heeft nooit getwijfeld aan haar keuze. “Ze is geen makkelijke hond, maar dat geeft niet. Voor haar zet ik alles opzij. Een leven zonder Lilly kan ik me inmiddels niet meer voorstellen.”

“Van een verkeersbord of een stuk plastic in de berm raakte ze al in paniek”, vertelt Manuela van Leeuwen (coördinator van de trainingsgroep bij Dierenopvangcentrum Vlaardingen)

Kennelstress

Manuela van Leeuwen is coördinator van de trainingsgroep bij Dierenopvangcentrum Vlaardingen en begeleidde Lilly daar twee jaar intensief. Ze vertelt: “Lilly was niet gesocialiseerd en had erge kennelangst. Ik ben behoedzaam gaan trainen, maakte haar wereld steeds een beetje groter. Wandelen deden we met een lange lijn, die haar de mogelijkheid gaf om weg te lopen voor wat ze eng vond. En dat kon écht alles zijn. Van een verkeersbord of een stuk plastic raakte ze al in paniek. Zij mocht terugdeinzen, ik bleef staan. Zo leerde ze dat ze niet bang hoefde te zijn. Toen dat goed ging, mocht ze mee in de auto en gingen we bij mijn ouders op bezoek om haar te laten wennen aan vreemden. Tot het moment dat ze klaar was om geplaatst te worden. Ik vond het moeilijk om haar na twee jaar los te laten, je krijgt natuurlijk een ongelooflijke band met zo’n hond. Maar ik ben bovenal zó trots op wat we samen hebben bereikt, op alle angsten die we hebben overwonnen. Lilly had nergens beter terecht kunnen komen dan bij Angela. Dit is onze grootste beloning.”