Het gevaar tussen de tenen

Als dierenarts vind ik het fantastisch dat we, op steeds meer plekken, ons maaibeleid richten op het in stand houden van insectenpopulaties. Niet meer vanaf het voorjaar tot het einde van de zomer alles kapot maaien, maar wat wildere bermen met grassoorten, wilde bloemen en daarmee heerlijke plekken om met je huisdieren te wandelen en waar ze honderduit kunnen snuffelen langs struiken en bermen.

Maar op plekken waar de grondkwaliteit iets minder is, groeien grasaren. En die plantjes zien er onschuldig uit. Maar het zijn zaadjes van bepaalde grassoorten die kleine weerhaakjes hebben. En die kunnen daardoor maar één kant op: naar voren, en niet meer terug.

Torpedootjes

Tijdens een écht goede wandeling, komt een hond natuurlijk in aanraking met allerlei natuurlijke dingen. Blaadjes, takjes, wat zand: allemaal spul dat er vanzelf weer afvalt. Maar een grasaar doet dat niet. Deze kleine torpedootjes kunnen zich, als ze eenmaal in de vacht zitten, vastzetten. En als dat gebeurt, kunnen ze dus maar één kant op. Bijvoorbeeld tussen de tenen, in een oor, een oog of soms zelfs de neus.

En dan zit hij vast. En kan hij maar één kant op: naar binnen. Net zo ver tot het een serieuze ontsteking veroorzaakt of zelfs vitale organen kan raken. Ik heb het op mijn behandeltafel gelukkig nog nooit zo ver zien komen, maar het is bekend dat het kan leiden tot de dood.

En daarom heb je als huisdierbaasje een verantwoordelijkheid. Want wat je meestal als eerst opmerkt, is niet de minuscule aar zelf, maar het gedrag van je hond. Een hond die ineens obsessief aan een poot likt of bijt. Een hond die voortdurend met zijn kop schudt of die scheef houdt. Een dier dat met een poot langs het oog veegt of opvallend knijpt met één oog. Dat zijn signalen die je serieus moet nemen. Want dan is het nog een soort splinter: vervelend, maar te verhelpen. Het lichaam probeert de indringer er uit te zweren. Maar als het uit de hand loopt, en de aar inmiddels tien centimeter in het lichaam zit, kan dat niet meer en kan het levensbedreigend worden én flink in de papieren lopen.

Voorkomen

Gelukkig is het goed te voorkomen. Check je hond goed na elke wandeling in de periode met veel grasaren, dus in het voorjaar en het begin van de zomer. En vanzelfsprekend blijven ze beter plakken in lange haren met veel krulletjes. Ben je er op tijd bij, dan is het vaak nog heel goed te verhelpen.

In tegenstelling tot andere zomerperikelen trouwens. Want waar er bij de grasaar voor de hond nog sprake is van ‘elk voordeel heeft z’n nadeel’ (ja, grasaren zijn een risico, maar daar staat een leuk wild snuffelweitje tegenover) is een satéstokje alleen een nadeel. Voor de hond in ieder geval. Want zo’n stukje hout met kipsatésmaak is zó verorberd. En in tegenstelling tot grasaren (afkloppen) heb ik al wel fatale gevallen gezien van honden met zo’n satestokje in hun lijf…

Een fijne zomeravond, buiten met de hond: fijner dan dat wordt het niet. Maar let ook op de risico’s. Want oververhitting ligt op de loer, maar grasaren en satéstokjes ook. En dan heb ik het nog niet eens gehad over teken…