Inspecteur: een uniek beroep

Willem is inspecteur bij de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming: "Hoe moeilijk dit werk soms ook is, ik voel me bevoorrecht dat ik deel uitmaak van een klein groepje mensen met een uniek beroep. Elke dag opnieuw kunnen wij als inspecteurs iets betekenen voor de dieren, en dat blijft bijzonder.”
De inspecteurs

Door: De inspecteurs Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming

Inspecteur: een uniek beroep

Willem is 27 jaar werkzaam als districtsinspecteur voor de Landelijke Inspectiedienst Dierenbescherming (LID) in de provincie Overijssel. Hij treedt er dagelijks op tegen dierenmishandeling en verwaarlozing van dieren.

“De afgelopen dertig jaar is er veel veranderd binnen mijn werkgebied, maar wat altijd hetzelfde is gebleven, is mijn liefde voor dit werk; in het veld voel ik me als een vis in het water. Bijzondere herinneringen bewaar ik aan de buitenlandse onderzoeken die we tot 2002 deden naar internationaal veetransport. Vermomd als vrachtwagenchauffeurs hingen we dagenlang rond bij de grensovergangen van Slovenië en Italië om de conditie van paarden tijdens het transport te controleren. De dieren moesten volgens de regels bij binnenkomst uit de wagen worden gehaald, eten en drinken krijgen, worden gezien door een dierenarts van de Europese Unie, om na een rustperiode weer verder te reizen. De trieste waarheid was dat we paarden troffen met gebroken benen, sommige met staarten vastgebonden aan de tralies of gevallen tijdens het transport en vertrapt door soortgenoten. Al die misstanden hebben we heimelijk gefilmd. Het zwartboek van onze bevindingen overhandigden we aan het Europese Parlement. Ook hebben we de beelden aangeboden aan het programma Brandpunt van de KRO. De reportage die ze naar aanleiding daarvan uitzonden, leidde tot een golf van verontwaardiging. Wat dat betreft waren we pioniers en mede door onze inzet is er op dat gebied veel veranderd."

Verwaarloosd Zeeuws trekpaard

"Makkelijk wordt dit werk natuurlijk nooit en als inspecteur moet je beschikken over een groot incasseringsvermogen. Een zaak die veel indruk op me heeft gemaakt, is die van een Zeeuws trekpaard dat we dood aantroffen in een wei. De eigenaar had er zogenaamd niet aan gedacht om zijn dier te ontwormen, wat had geleid tot bloedarmoede en zo’n ernstige schade aan de organen, dat het paard was overleden. Maar het schokkendste van het verhaal was nog wel dat we bij een reconstructie tot de ontdekking kwamen dat het dier zijn doodsstrijd al twee dagen eerder was begonnen vlakbij een weg, aan de andere kant van het weiland. En dat de eigenaar ‘m na opmerkingen van voorbijgangers met een tractor naar de plek had getrokken waar wij ‘m uiteindelijk vonden.

Veulen weer opgeknapt

Ook het verhaal van een veulentje van twee weken oud zal ik niet snel vergeten. Toen ik het voor de eerste keer zag, had het meerdere ontstekingen, waar de eigenaresse uit pure gemakzucht blauwspray (reinigingsvloeistof voor dieren) op had gespoten. Ze werkte als dierverzorger, dus ze wist echt wel dat ze met die ontstekingen naar de dierenarts had gemoeten. We hebben het veulen daarop samen met zijn moeder overgebracht naar een paardenkliniek, die nota bene driehonderd meter verderop zat. Hier is tijdens een operatie een heleboel dood weefsel weggesneden. Na drie dagen was het veulen genoeg aangesterkt om weer terug te keren naar huis. Toen ik kort daarop langsging om te kijken hoe het ging, dartelde het gelukkig weer blakend van gezondheid in de wei. Hoe moeilijk dit werk soms ook is, een zaak als die van het trekpaard is natuurlijk gruwelijk, ik voel me bevoorrecht dat ik deel uitmaak van een klein groepje mensen met een uniek beroep. Elke dag opnieuw kunnen wij als inspecteurs iets betekenen voor de dieren, en dat blijft bijzonder. Altijd.”