“Wanneer zie je nou een roofvogel van zo dichtbij?!”

“Goedemorgen!”, Ed stapt beleefd glimlachend over de drempel van het pand van Dierenambulance Enschede. In zijn hand houdt hij een vervoersbox vast waarin een duifje schaapachtig door het halftransparante plastic staart. “Deze duif moet naar opvang Noach in Halle”, informeert hij. “O wacht!”, onderbreekt coördinator van Dierenambulance Enschede Sophie hem. “Je mag nog twee duiven meenemen naar de kinderboerderij, dat hebben we met de beheerder daar afgesproken. De duiven zitten in de nachtopvang, ik loop wel even mee.”

Aparte wildvervoerritten

Ed knikt en loopt keuvelend met Sophie door de gangen van het pand naar de betreffende opvangruimte. Gewonde en zieke (semi) in het wild levende dieren die door de dierenambulance zijn opgehaald verblijven hier totdat er een aparte wildvervoerrit plaatsvindt. Als de dieren niet met spoed naar de dierenarts hoeven, wachten ze gelaten hun lot af in een hokje waaraan een keurig ingevuld formulier hangt. De ambulancemedewerkers schrijven precies op waar en onder welke omstandigheden ze het dier aantroffen. Onder andere om de wildopvang goed te kunnen informeren over het dier. “Deze dieren gaan naar verschillende wildopvangcentra, kinderboerderijen of andere locaties en daarvoor moeten we een behoorlijk stukkie rijden”, vertelt wildvervoerder Ed. “Als de dierenambulances daar na iedere melding naartoe moeten rijden, kunnen ze niet ingezet worden bij noodsituaties. Met wildvervoervrijwilligers zoals Ed, zijn onze dierenambulances dus beter inzetbaar”, licht Sophie toe. Het duo checkt de bedremmeld om zich heen turende duiven en de bijbehorende formulieren. Sophie knikt goedkeurend en Ed neemt de boxen mee naar de wagen.

‘Nu ben je te ver afgedwaald Ed!’

Terwijl Ed de motor start vertelt hij dat hij een paar middagdiensten per week rijdt. “En als er ’s avonds niets op tv is, rijd ik zo nodig ook wel een avondritje hoor”, grinnikt hij. Ed haalt veel voldoening uit zijn wekelijkse ritjes vanuit verschillende locaties naar wildopvangcentra. “In 2021 ging ik met pensioen. De eerste paar maanden deed ik allerlei klusjes in huis, maar toen ik mijn vrouw ’s ochtends begon te vragen naar welke supermarkt ze zou gaan dacht ik: ‘dat gaat niet goed hè! Nu ben je te ver afgedwaald Ed’. Ik zwierf voordat ik met pensioen ging als vrachtwagenchauffeur door het ganse land. Hele dagen in huis zitten was niets voor mij.” Hij overwoog buurtbuschauffeur te worden, maar echt enthousiast werd hij daar niet van. Tot hij een vrijwilligersvacature voorbij zag komen als wildvervoerder. “Er werd gevraagd om medewerkers die in staat waren geruime tijd achter het stuur te bivakkeren. Goh ja, ik weet niet beter!” Op de dierenambulance zelf wilde Ed liever niet rijden, “je komt nare dingen tegen, het trekt mij bijvoorbeeld niet om iets met een aangereden kat te moeten doen. Het rijden zelf vind ik prima.”

De eerste stop is de kinderboerderij. Ed stapt uit en haalt de vervoersbox met de twee duifjes tevoorschijn. De beheerder van de kinderboerderij signaleert de knipperende lichten van de wagen en loopt Ed tegemoet. Behendig haalt hij de duifjes uit de doos, bekijkt ze vluchtig en leest de opmerkingen op het formulier. Kort maken ze een praatje en dan nemen ze vrolijk afscheid.

Van dood naar levend

Eds hulp bij Dierenambulance Enschede wordt zeer gewaardeerd, want door hem kunnen de dierenambulances vaker uitrijden en meer dieren helpen. “Dat is ook het leuke aan dit werk, iedereen is altijd blij met wat je doet en je hebt contact met allemaal verschillende mensen.” Hij wordt ook vrolijker van zijn lading dan voorheen. “Ik heb een tijdje op de kadaverwagen gereden en nu vervoer ik levende dieren die een tweede kans krijgen. Dat is toch een mooie omslag! Het mes snijdt aan twee kanten, je doet wat goeds voor de dieren en de samenleving, én het levert mij alleen maar tevredenheid op. Dit werk voelt dankbaarder dan toen ik geld kreeg voor m’n werk.”

Ondertussen rijdt Ed door naar de volgende bestemming. Er zit nog een vogel achterin.

Een hart voor dieren?

In eerste instantie voelde Ed niet per se een roeping om dieren te helpen. “Het leek me wel grappig om in het wild levende dieren van dichtbij te zien, maar de focus lag voor mij echt op het rijden.” Maar toen Ed haasjes, marterachtigen, molletjes en een bonte verzameling aan vogels in zijn wagen meekreeg, werd hij toch enthousiast. “Wanneer zie je nou een roofvogel van dichtbij?! En zo’n klein eekhoorntje of egeltje doet mijn hart toch wel echt smelten.” Bij de wildopvang schroomt Ed dan ook niet om even mee te koekeloeren met wat ze daar allemaal doen en welke dieren er verblijven. “In het begin kende ik het verschil tussen een steenuil en een bosuil niet, maar dat leer je wel met dit werk!”

Dierenambulance Enschede deelt het pand met Dierenopvangcentrum Enschede waar Ed zo nu en dan de schattigste pups tegenkomt die hem niet ongeroerd laten. “Mijn vrouw heeft me al gewaarschuwd, ik mag nergens mee thuiskomen”, lacht hij schouderophalend. Hij staart even voor zich uit en prevelt: “Hmmm, ik ben toch wel een beetje een dierenmens geworden.”

Wildvervoerder worden?

Vind jij het ook prettig om lekker rond te rijden en werk je ook graag met wilde dieren en leuke mensen? Neem contact op met:

• Dierenambulance De Meren (Joure),
• Dierenambulance Enschede,
• Dierenambulance Limburg (Born),
• Dierenambulance Maasland (Oss),
• Dierenambulance Noord-Holland Zuid (Hoofddorp),
• Dierenambulance Noord en Midden Drenthe (Assen) of
• Dierenambulance Zuidoost Drenthe (Emmen).