De vrolijkste tweeling van de Dierenbescherming

Dick en Laurens zijn vervoersvrijwilligers met een missie: ze ondersteunen de afdeling Maatschappelijke Dierenhulp en springen zo nu en dan bij voor de Landelijke Inspectiedienst Dierenwelzijn (LID). De afdeling Maatschappelijke Dierenhulp helpt mensen die tijdelijk niet in staat zijn goed voor hun huisdier te zorgen. Soms loopt het leven even anders dan gepland, en dan staan de diereigenaren open voor een helpende hand en begeleiding of praktische oplossingen; vooral voor het welzijn van hun dieren. Regelmatig nemen baasjes bijvoorbeeld afstand van grote aantallen dieren, simpelweg omdat ze de zorg niet meer aankunnen.

Dan komen vervoersvrijwilligers zoals Dick en Laurens om de hoek kijken: handig, monter, hoopvol en altijd paraat.

Maar wie is wie? “Op mijn dierenambulancejas staat een L, op die van hem een D. Zo kunnen mensen het onthouden”, grijnst Laurens. Dick knipoogt: “Tenzij we elkaars jas dragen natuurlijk.”

Lampen ophangen en levens redden

Al vijftien jaar zetten ze zich in voor de Dierenbescherming. Laurens begon als chauffeur bij Dierenasiel De Doornakker in Eindhoven. “Ik reed één keer per week, maar al snel deed ik daarnaast allerlei klusjes; lampen ophangen, kleine reparaties. Toen hoorde ik van de dierenambulance en het TNRC-team (Trap, Neuter, Return, Care) voor zwerfkatten. Daar ben ik ook gaan helpen. Zo kon je me ’s ochtends timmerend in het dierenasiel tegenkomen en ’s avonds buiten om verwilderde katten te vangen.” Dick liet niet lang op zich wachten. “De politie vroeg op een vrijdagavond om hulp bij het vervoeren van een hond. Ik vroeg aan onze coördinator of mijn broer mee mocht om te ondersteunen. Dat was destijds oké”, vertelt Laurens. “En sindsdien ben ik nooit meer vertrokken”, vult Dick lachend aan.

Altijd onderweg

Hun standplaats is Mierlo, maar je kunt Dick en Laurens overal in Nederland tegenkomen, met dieren van A tot Z. Van Groningen tot Breda, van bevers tot konijnen, in gesprek met een gewelddadige eigenaar of plat op hun buik om angstige kittens te vangen. “We haalden eens twaalf dieren op die verdeeld werden over vier asielen”, vertelt Laurens. “Zo reden we in één dag van Mierlo naar Gouda, IJmuiden, Hoofddorp, Drachten en weer terug.” Het moge duidelijk zijn: de heren leggen heel wat kilometers af. Na uren rijden smaakt een kopje koffie dan extra goed. Maar dat kopje is niet altijd binnen handbereik. “Je rijdt het hele land door voor twintig dieren, en dan doet de eigenaar niet open”, zegt Dick. “Maar dat geeft niets. Dan proberen we het gewoon nog een keer. Het gaat tenslotte om de dieren!”, zegt Laurens.

Verdriet en voldoening

Het werk is niet zonder emotie. “We zien dingen die je liever niet ziet”, legt Dick uit. “Maar zodra we ingrijpen, wordt het beter voor de dieren. Dat geeft enorme voldoening. Hij kijkt opzij naar zijn broer: “Zoals die magere cane corso die in bewaring werd genomen door de LID, weet je nog?” Laurens knikt. “Hij had zoveel complicaties dat hij naar een specialistische kliniek moest. Ze vroegen ons om deze grote lobbes te vervoeren. Zo zielig, je kon elk botje tellen. We tilden hem in de dierenambulance; hij was zo zwak dat hij er niet zelfstandig in kon. Bij de kliniek zagen we op de röntgenfoto dat hij zo’n honger had gehad, dat hij een groot stuk hout had opgegeten.” Laurens vult aan: “Gelukkig kwam het goed met de hond en werd hij met een aangepast dieet uiteindelijk herplaatst bij een fijn gezin.” Beide heren raken zichtbaar geëmotioneerd bij het verhaal. De pretlichtjes in hun ogen verdwijnen even. “Zoiets geeft gemengde gevoelens”, zegt Laurens. “Je bent boos op degene die zulk dierenleed veroorzaakt, maar ook ontzettend blij met het resultaat van onze gezamenlijke hulp.”

Handen uit de mouwen

Hun hulp stopt niet bij vervoer. Dick en Laurens geven scholenvoorlichting (dit jaar al bij vijfenveertig adressen!), bouwen dierenhokken en knutselen handige kattenvangmandjes in elkaar. “We zijn heel praktisch ingesteld”, zegt Laurens. “Als katten vaak ontsnappen omdat de transportmand met een draaiende deur bij het openen en dichtdoen een open hoek heeft, denk je: dit kan slimmer.” De aangepaste mandjes met schuifdeur zijn razend populair bij de verschillende vangteams. Coördinator Piet zag en waardeerde hun enthousiasme en richtte een klushok in, zodat de twee naar hartenlust aan de slag konden en hun oplossingen door iedereen gebruikt kunnen worden.”

Dierenbeschermers in hart en nieren

Of ze altijd samen werken? “Meestal wel, ja.” En hoeveel uur in de week? Coördinator Piet valt lachend in: “Hoeveel uur níét?!” Laurens vult aan: “We hadden vroeger eigenlijk alleen vissen en wandelende takken, want we hadden nooit tijd voor dieren. Ik zei altijd ‘als ik met pensioen ga, neem ik een grote herdershond. Eerlijk gezegd, ben ik nog steeds te weinig thuis vanwege al het werk dat we graag oppakken…”

Wie weet loop je Dick en Laurens ergens in Nederland tegen het lijf! Grote kans dat ze je opvrolijken, want met humor, doorzettingsvermogen, tomeloze energie en een flinke dosis vreugde, brengen ze dieren én hun verhalen letterlijk en figuurlijk in beweging.