Een huis vol spullen en vier katten

Mevrouw V. is een zonderlinge, vrolijke dame met een stem als een citroenrasp. Ze is gek op haar vier katten, die haar ex-man (samen met een berg schulden) bij haar achterliet toen hij vertrok. Hoewel ze moet rondkomen van nog geen 20 euro per week wil ze van afstand doen niets weten. Met een zwaar accent zegt ze plechtig: ‘’De beessies wegdoen? Ammenooitniet! Ik steel nog liever kattenvoer, dan mijn schatten te moeten missen.’’

Door: Inez Bruinsma Redacteur Online

Een huis vol spullen en vier katten

Bij de dierenvoedselbank

Dat mevrouw V. haar katten niet wilde wegdoen zal iedere huisdiereigenaar begrijpen. Een huisdier is in de eerste plaats een huisgenoot – een gezinslid voor het leven, waarmee lief en leed worden gedeeld en waarvan je niet zomaar afscheid neemt. Zelfs niet in zwaar weer. Maar feit was dat mevrouw V. erg leed onder het gebrek aan financiële middelen en de medische zorg voor haar dieren niet (goed) kon bekostigen. Vanwege onder andere een vlooienprobleem zocht ze hulp bij onze Coördinator Maatschappelijke Dierenhulp, die haar terugbelde terwijl ze in de rij stond voor de dierenvoedselbank: ‘’Effe wachten, schat. Ik ben aan de beurt nu.’’

Niet alleen zij, ook één van de 4 katers, Tinus, had het zwaar. Hij sliep elke nacht bij mevrouw V. in bed, maar sinds enige tijd ging dat niet meer, want hij plaste alles onder. Mevrouw V. vond druppels bloed in huis, maar kon met vier katten onmogelijk vaststellen van wie dat afkomstig was. Via onze afdeling Maatschappelijke Dierenhulp werd een afspraak voor Tinus gemaakt bij de dierenarts.

Een vlooienprobleem

Tinus liet zich niet in zijn reismandje stoppen en daarom vroeg mevrouw V. opnieuw om hulp. Toen onze hulpverleners over de drempel stapten zonk de moed hen in de schoenen: Tinus lag met droeve ogen in de vensterbank, veilig verscholen achter een stapel boeken. Dat er geen geld was voor vlooienbestrijding was te merken. Het huis was gevuld met allerlei spullen. Stapels van van álles en nog wat beperkten de bewegingsvrijheid. Je kon er net tussendoor lopen, maar zie maar eens een vlooienprobleem op te lossen in een huis dat zó vol staat. En probeer dan maar eens een bange kat te vangen die dat absolúút niet wil en niet van plan is om ook maar een duimbreed mee te geven. Het was een karwei van jewelste om Tinus te pakken te krijgen. Het lukte pas de volgende dag, bij een tweede poging - na wat kleerscheuren, geschramde armen en het openbreken van een oude kledingkast.

Tinus heeft het zwaar

Bij de dierenarts bleek Tinus een onverklaarbare koorts te hebben. Hij kreeg pijnstillers en koortsremmers mee naar huis, maar mevrouw V. wist niet hoe ze hem die moest toedienen. Uiteindelijk probeerde ze het te mengen met water en voer waar ook de andere katten van dronken en aten. Zo knapte Tinus natuurlijk niet op. Hulpverleners zagen dat hij niet gelukkig was en vermoedden dat een belangrijke reden hiervoor was dat hij geplaagd werd door een andere kat: zijn broer Jaap, die alle aandacht van mevrouw V. opeiste en hem niet in de buurt liet komen. Hij mocht ook niet uit één van de voerbakken eten, dus was hij mager en zocht zijn heil in de slaapkamer waar hij probeerde de aandacht te krijgen. Uiteindelijk werd samen met mevrouw V. besloten dat het beter voor Tinus was om hem af te staan aan Dierenopvangcentrum Gouda.

Daar knapte hij zienderogen en binnen een mum van tijd op! Hij had veel korstjes (van de vlooien) en kleine wondjes op zijn huid. Tinus was zó ongelukkig geweest in het huis met zijn broer Jaap, dat hij er ziek van was geworden.

Na nieuwe gesprekken besloot mevrouw V. alleen pestkop Jaap te houden. Broers Jantje en Koosje verhuisden naar de opvang in Gouda. Waar de éne uit zichzelf de reismand inliep en ging liggen, was het vangen van de ander opnieuw een flinke klus. Voor vertrek zorgden onze hulpverleners ervoor dat Jaap werd behandeld tegen vlooien en legden ze uit hoe vlooien(eitjes) moeten worden bestreden.

Een nieuw hoofdstuk

Tinus, Jantje en Koosje zijn in de opvang door de dierenarts nagekeken, gevaccineerd, gechipt en behandeld tegen vlooien en wormen. Ook de urine is nagekeken. Daaruit kwamen geen bijzonderheden. Al snel meldde zich een nieuw baasje voor Tinus én voor Jantje en Koosje.

Tinus’ nieuwe baasjes zeggen dat hij het geweldig doet en helemaal zijn plekje gevonden heeft! Hij eet goed, drinkt uitstekend, en heeft enorm veel plezier met zijn speeltjes. Zijn krabpaal vindt hij geweldig. Het leukste is voor hem toch wel de aandacht die hij krijgt. Hij is niet bij zijn baasjes weg te slaan en naar welke kamer ze ook gaan, hij gaat gezellig met ze mee.

De nieuwe baasjes van Jantje en Koosje vertellen dat Jantje meteen loskwam. Koosje kroop de eerste paar dagen nog weg. Ze hebben allerlei verstopplekjes afgedekt om hem te stimuleren het huis te ontdekken en hogerop te gaan zitten. Hierdoor is hij helemaal losgekomen. Alleen nieuwe mensen vinden beide heren nog spannend.

Maatschappelijke Dierenhulp

De Dierenbescherming kan huisdiereigenaren helpen of begeleiden wanneer zij problemen ondervinden bij de verzorging van hun huisdieren en zelf niet weten hoe ze dat moeten oplossen. Soms dreigen situaties (onbedoeld) uit de hand te lopen en dan is extra ondersteuning of iemand die met je meedenkt fijn. De afdeling Maatschappelijke Dierenhulp helpt graag met het bedenken en doorvoeren van oplossingen.

*Omwille van de privacy van de eigenaren zijn de namen van de katten in dit artikel gefingeerd.

Help ons het leed achter de voordeur te bestrijden

Voor maatschappelijke dierenhulp

De Dierenbescherming kan huisdiereigenaren helpen wanneer zij problemen ondervinden bij de verzorging van hun huisdieren. Soms dreigen situaties onbedoeld uit de hand te lopen en dan helpen wij graag met het bedenken van oplossingen. Help jij mee om projecten als deze te ondersteunen?

Lees meer over deze hulp