Mateo krijgt een tweede, derde, vierde en vijfde kans op geluk

Razendsnel nieuwe baasjes

Gedurende de eerste anderhalve maand valt dierverzorgers niets bijzonders op aan het gedrag van Mateo. Behalve dat hij het niet zo heeft op ‘enge mannen’, en nog wel eens waarschuwend wil blaffen naar types die er in zijn oplettende bruine hondenogen onguur uitzien (en wie zijn wij om aan zijn buitengewoon scherpe intuïtie te twijfelen) laat hij geen noemenswaardig afwijkend gedrag zien en gedraagt hij zich voorbeeldig.

Het duurt dan ook niet lang eer hij opnieuw wordt geadopteerd. Dierverzorgers zijn over the moon vanwege de snelle plaatsing, want ze gunnen het Mateo van harte. Deze keer komt hij in een gezin terecht met twee volwassen kinderen en een andere hond. Eerdere kennismakingen waren veelbelovend, maar toch wordt Mateo na tien dagen alweer naar het asiel gestuurd omdat hij de jongste dochter (gelukkig maar oppervlakkig) heeft gebeten.

Dierverzorgers staan voor een raadsel wat betreft Mateo's onvoorspelbare gedrag, want in het dierenopvangcentrum is hij wederom erg braaf. De tijdelijke eigenaren geven bovendien aan dat hij zou grommen als je in de buurt van zijn mand probeert schoon te maken, en ook wel grommend achter gezinsleden aanloopt wanneer hij niet genoeg aandacht krijgt. Zouden we ons dan toch in Mateo's mogelijkheden hebben vergist?

Mateo mag mee naar Frankrijk

Om het uit te zoeken mag Mateo begin april met zijn favoriete dierverzorgster Kimberly mee op vakantie. Met de auto reizen ze heel noordoost Frankrijk door en samen hebben ze een geweldige tijd. Ze bezoeken drukke steden, eten in cafés en restaurants, lopen hele einden en ploffen 's avonds uitgeput in hun hotelkamer neer. Mateo slaapt aan het voeteneinde van het bed en laat tijdens de reis nooit enige agressie aan Kimberly zien. Wel blaft hij soms naar andere honden en heel af en toe naar een enge man.

Het valt Kimberly op dat Mateo flink van harde, onverwachte geluiden en bewegingen kan schrikken. Voor de lift in bijvoorbeeld de hotellobby is hij doodsbang en in het donker is hij onzeker en alert. Vreemden moeten niet proberen in de buurt van de auto komen, want dan laat Mateo flink van zich horen. Hij is een échte beschermer en verliest zijn geliefde Kimberly geen moment uit het oog.

Last van zijn linkerheup

Bij terugkomst in Nederland mag Mateo nog een nachtje bij Kimberly logeren, voordat hij terug moet naar het asiel. Het valt medewerkers van Dierenopvangcentrum Spijkenisse vanaf het begin af aan al op dat hij met zijn achterhand swingt, maar dit wijten ze in eerste instantie aan dat hij weinig beweging moet hebben gehad bij zijn vorige eigenaar.

Eind juni loopt hij nog steeds te swingen, en dus wordt Mateo onderzocht door een dierenarts. Tijdens dit onderzoek reageert hij gevoelig op het buigen en strekken van zijn linker achterpoot. Er worden röntgenfoto's gemaakt, waaruit blijkt dat zijn heupkop en heupkom erg onregelmatig zijn en niet diep genoeg zitten. Zijn rechterheup ziet er gelukkig stukken beter uit en ook zijn knieën zijn goed. Het advies van de dierenarts luidt: pijnstilling, een leven lang supplementen slikken en spieren versterken en opbouwen.

Blaffen, grommen en happen

Omdat er geen nieuwe reacties op Mateo komen en hij het niet echt naar zijn zin heeft in het dierenasiel, is hij eind juli wederom welkom bij Kimberly en haar ouders en broer. Hij heeft een eigen mand en mag op de bank: 's nachts slaapt hij zonder morren beneden.

Tegen bijna iedereen is hij even lief en zachtaardig, zelfs tegen mensen die alleen maar even op bezoek komen. Jammer genoeg moet hij van Kimberly's broer, die vaak van huis is en doorgaans alleen 's nachts of 's avonds thuiskomt (waarschijnlijk vanwege de 'rare' tijden, Mateo is een burgerlijk hondje) niets hebben. Mateo blaft en gromt naar hem, zelfs overdag - en er lijkt niet veel te zijn dat de jongen kan doen om de relatie te verbeteren.

Ook zien Kimberly en haar familieleden met eigen ogen waar het vorige gezin over sprak, toen ze zeiden dat Mateo rondom zijn mand wel eens kan grommen en happen. Hij waarschuwt wel eerst 'netjes' door te blaffen, grommen en als je dan nóg niet luistert pas te happen... Mateo richt verder geen schade aan en bijt nooit door, maar met zo'n grote hond en voor een ieder die toch al een beetje bang is voor honden is het natuurlijk wel vervelend en bedreigend. Vanwege zijn gedrag richting de broer van Kimberly, en omdat hij hierin niet te corrigeren is, moet hij helaas toch terug naar het asiel.

Hydrotherapie en een mogelijke operatie

Om zijn spiermassa te vergroten en zijn spieren sterker te maken wordt besloten om wekelijks hydrotherapie met Mateo in te plannen. Dat is meteen een doorslaand succes. De fysiotherapeute mag hem helemaal navoelen en kan in feite alles met Mateo doen, nooit wordt ze gebeten of wordt er naar haar gegromd. Mateo lijkt het hele circus zelfs léuk te vinden en begroet zijn therapeute met veel enthousiasme. Met de dierenarts wordt over een mogelijke operatie gesproken, een heupkopresectie of zelfs een hele nieuwe heup. Maar omdat toch blijkt dat een dergelijke operatie ernstig wordt afgeraden bij honden van deze grootte, en omdat de revalidatie zwaar en pijnlijk zal zijn en wel een half jaar kan duren, wordt hier uiteindelijk met het oog op Mateo's eigen welzijn toch van afgezien.

Opnieuw een mogelijk nieuw baasje

Als Kimberly en Mateo thuiskomen van wederom een welverdiende gezamenlijke vakantie (dit keer maakten ze een roadtrip van acht dagen door Luxemburg, het westen van Frankrijk, een stukje Zwitserland en Duitsland) is daar bij thuiskomst eindelijk weer een reactie op Mateo. Deze vakantie hebben ze vooral genoten van de natuur, lange wandelingen gemaakt, af en toe een leuk stadje bezocht, lekker in de zon gezeten en mooie foto's gemaakt. Mateo heeft zich opnieuw voorbeeldig gedragen en dat er bij thuiskomst iemand geïnteresseerd in hem is, is als een kers op de taart.

Maar helaas is het (zelfs na uitgebreide voorbereidingen, kennismakingen en gesprekken - de mevrouw die Mateo wilde adopteren kende hem al twee maanden) uiteindelijk wéér niet de situatie waar iedereen op hoopte. Mateo komt terug en dierverzorgers beginnen langzaamaan verdrietig te worden. Gaat het nog wel goedkomen met Mateo? Omdat hij er niet zoveel aan kon doen dat het met zijn nieuwe baasje weer niet werkte, krijgt hij gewoon nog een kans.

Vijf keer is scheepsrecht

En dan is het eindelijk raak! Een geweldig stel dat al eens eerder précies zo'n hond heeft gehad als Mateo, waar ze destijds helemaal gek op waren, met vergelijkbaar gedrag en vergelijkbare problemen - biedt zich aan om de grote lobbes in huis te nemen. Ze hebben een vrijstaande woning met een behoorlijke lap grond waar hij lekker los kan lopen en ze wonen in een bosrijke omgeving. Beter nog: Mateo mag mee met vakanties in de camper. Na de eerste kennismaking zijn dierverzorgers zichtbaar opgelucht: 'dít zijn Mateo zijn mensen.' Na alle ellende en heilloze plaatsingen is er vrijwel meteen een goed gevoel.

Mateo komt eindelijk thuis

En zo geschiedde. De dag van de adoptie breekt aan en Mateo's nieuwe baasjes nemen een heerlijke appeltaart en een lief, zelfgeschreven kaartje voor medewerkers van het dierenopvangcentrum mee. Kimberly is blij, maar ook een klein beetje verdrietig omdat ze haar grote vriend nu echt niet meer zal zien. ''Maar dat hoort erbij.'' Er wordt nog een laatste keer afscheid genomen en Mateo legt zijn kop even in Kimberly's handen, alsof hij wil zeggen: 'dank je wel lieve vriendin, voor alles dat je voor me hebt gedaan.' Dan loopt hij zachtjes kwispelend tussen zijn baasjes in naar buiten - een nieuwe horizon tegemoet. Hij kijkt niet eens meer om, omdat hij weet dat het goed zit.

Disclaimer: Of de mannen in dit artikel nu echt zulke 'enge mannen' zijn, konden wij niet met zekerheid vaststellen. Mateo schijnt in ieder geval te denken van wel.

Mateo blijft Mateo, met al zijn verschillende lagen en gemoedstoestanden. Hij zal zich dus ook bij zijn nieuwe eigenaren heus nog wel eens misdragen. Zij hebben hier begrip voor en weten hoe ze met hem moeten omgaan: dat maakt hen précies de juiste match.