Meneer H. heeft geen geld om de operatie van hond Sasja te betalen

Een hulptraject wordt opgestart

Tijdens een huisbezoek wordt uitvoerig besproken wat er nu moet gebeuren. Formulieren worden ingevuld, behandelingen besproken en het financiële aspect van het verhaal volledig uitgeplozen. Sasja heeft, verspreid over haar lichaam diverse tumoren: waaronder één op haar kaak, één op haar linker voorpoot en één onder een van haar tepels. Ze variëren in ernst en de dierenarts geeft aan dat die onder haar tepel vooral zorgwekkend is: hij is mogelijk kwaadaardig. Meneer H. is zelf achter een offerte voor de behandeling aangegaan, en wordt door ons geadviseerd om een beroep te doen op het Yvonne Uitenbosch Fonds van de Dierenbescherming, waarmee een deel van de kosten kan worden vergoed.

Het resterende bedrag zal door onze afdeling Maatschappelijke Dierenhulp worden voorgeschoten, en middels een betalingsregeling afgelost. Meneer H. geeft aan vastbesloten te zijn de termijnen te zullen nakomen. Hij is, zo zegt hij, zélf financieel verantwoordelijk voor het welzijn van Sasja. Tot ieders opluchting kan ze snel bij een dierenarts terecht.

Sasja krijgt een baarmoederontsteking

De operatie is geslaagd, maar toch maakt meneer H. zich grote zorgen om zijn geliefde huisdier. Dit blijkt niet onterecht, want wanneer ze later met veel spoed naar de dierenarts moet worden gereden is daar al snel het gevreesde oordeel: een baarmoederontsteking. Omdat meneer H. de impact en kosten van een nieuwe operatie vreest, kiest hij ervoor om Sasja niet meteen opnieuw te laten opereren maar om eerst samen de tijd te nemen om even op adem te komen. Ze krijgt antibiotica mee en moet over twee weken terugkomen. Onze medewerkers hopen dat er in de tussentijd geen spoedoperatie zal hoeven plaatsvinden, want bij een baarmoederontsteking is een operatie vroeg of laat altijd noodzakelijk.

Toch krijgen we na het weekend alweer goed nieuws van meneer H. Sasja is uiteindelijk toch geopereerd en inmiddels zelfs alweer thuis. Meneer H. is erg te spreken over de gang van zaken bij de dierenarts. De medewerkers waren vriendelijk en geduldig, en hij mocht in tegenstelling tot bij de tumoroperatie, bij Sasja blijven terwijl ze geopereerd werd. Iets dat erg belangrijk voor hem is, omdat hij al eens eerder op traumatische wijze een hond is verloren en daar veel verdriet van heeft gehad. Opgelucht kijkt meneer H. op de afgelopen, stressvolle weken terug. Zou alles dan toch nog goedkomen? Even is hij echt hoopvol over de toekomst, en lijkt het erop alsof ons werk hier erop zit.

Een hartverscheurend einde

Maar niemand had kunnen voorspellen dat er zo'n desastreuse wending aan zou komen. Niet veel later wordt meneer H. ’s nachts met spoed door een ambulance opgehaald. Er wordt in zijn ruggenmerg, ter hoogte van zijn sleutelbeen, een tumor ontdekt: met uitzaaiingen. En hoewel hij eigenlijk moet blijven om een punctie te laten uitvoeren, ontslaat hij zichzelf al de volgende morgen uit het ziekenhuis om naar huis te gaan: "Omdat Sasja alleen zat", verklaart hij later.

Daar gaat meneer H. hard achteruit. Hij krijgt hulp van een oude vriendin die voor hem komt zorgen. En hoewel hij een operatie met bijbehorende risico's vreest, vertelt zij ons dat hij er na de nodige bedenkingen wel degelijk voor wilde gaan, en moed verzamelde om eraan te beginnen. Maar het mag niet zo zijn en meneer H. wordt zieker en zieker. Zijn vriendin weet nog een afstandsverklaring voor Sasja te laten tekenen en wil zich ervoor inzetten dat zijn geliefde oogappel niet in het asiel terecht zal komen. Waar zij aangeeft dat het geen weken meer zal duren, worden dat dagen. Meneer H. overlijdt in zijn eigen huis en wordt de volgende dag door zijn vriendin gevonden.

Een hond met een gebroken hart

En zo blijft Sasja plotseling alleen achter. Een gestreste en onzekere hond die bij meneer H. geboren is en zich haar hele leven aan hem heeft opgetrokken. Ze is nooit terdege gesocialiseerd, en je merkt dat ze niet weet wat ze met andere mensen en dieren aan moet. De laatste dagen van haar baasjes leven waren niet fraai, en daar heeft ze natuurlijk het een en ander van meegekregen. Zo kon hij zich eigenlijk niet meer redden en niet voor Sasja zorgen. Hij kon nauwelijks bewegen, en viel bijvoorbeeld van de bank waarna hij er zelf niet meer op kon klimmen en op iemand moest wachten om te helpen. Sasja heeft dit allemaal gezien en uiteindelijk zelfs een nacht met haar overleden baasje doorgebracht, totdat er iemand kwam kijken.

Hoewel dierverzorgers haar aandacht proberen te geven, en te motiveren om toch vooral eens wat te komen eten, spelen, knuffelen en misschien eens lekker mee naar buiten te gaan- kruipt Sasja het liefst diep weg in haar mand onder een stapel dekens, zodat je niet eens meer ziet dat ze er ligt. Alleen 's nachts komt ze er heel even uit om een klein beetje te eten en drinken. Een medewerker verzucht dat ze nog nooit een hond met zóveel verdriet heeft gezien. Als later ook nog blijkt dat er fysiek van alles aan de hand is, is de keuze (hoewel vreselijk) dan ook betrekkelijk snel gemaakt. Sasja wordt nog even goed geknuffeld en dan met pijn in het hart van alle betrokken medewerkers ingeslapen, waar ze hopelijk kan rusten, mét meneer H.

Maatschappelijke dierenhulp

Hoewel we het liefst verhalen delen met een goede afloop, zijn ook de bovenstaande gebeurtenissen voor zowel dier als baasje als onze betrokken medewerkers, helaas wel de realiteit. Je kunt je voorstellen dat een geschiedenis zoals deze je niet in de koude kleren gaat zitten wanneer je hem van dichtbij meemaakt. Toch blijven onze medewerkers van de afdeling Maatschappelijke Dierenhulp en onze dierverzorgers, zich onverminderd inzetten voor dieren in nood én hun baasjes. Heb je hulp nodig? Neem contact op en we kijken samen naar de mogelijkheden.

*Omwille van de privacy van het baasje is er in dit artikel gebruik gemaakt van een foto van een andere hond.