Hoe werkt deze pagina?
• Op deze pagina vind je zes vakantieverhalen waarin een kind én een wild dier de hoofdrol spelen. Lees ze allemaal.
• Wat denk je? Worden in de verhalen de goede keuzes gemaakt?
• Kijk dan naar het antwoord! Had je het goed?
Op de rug van een olifant
Het is heet en klam in de Thaise jungle. Na een kort autoritje vanaf het hotel komen Puck en haar vader aan op een open terrein. Daar staan zes olifanten op een rij in de zon. Een ketting om hun voet zorgt dat ze niet weglopen, wel zo handig. Een verzorger checkt of de stoeltjes op hun ruggen goed vastzitten. Dan mogen Puck en haar vader dichtbij komen. Via een trappetje klimmen ze op de rug van hun olifant. Puck is dolgelukkig. ‘Eindelijk, dit was mijn grootste wens’, zingt ze. Als alle andere toeristen ook zitten, kan de tocht beginnen. Vooraan de rij brengt een verzorger zijn olifant in beweging. De rest volgt. Langzaam sloft het rijtje reuzen bepakt de jungle in.
Berenbroodjes
‘Is dat wat ik denk dat het is?’ Janne zit tegen het raam van de auto geplakt. Stapvoets rijden ze, in een file over een Roemeense bergweg. En wat Janne dacht, blijkt te kloppen. Langs de weg, achter de vangrail, staat een bruine beer met zijn poot omhoog. En een stukje verderop loopt er eentje de straat op. Want uit het raampje voor de auto van Janne vloog zojuist een boterham met worst. En die verdwijnt nu in de berenbuik. ‘Zo, die beren zien eruit alsof ze honger hebben’, zegt Jannes vader. ‘Hebben wij ook iets te eten om aan ze te geven?’, vraagt haar broertje. Jannes vader begint al met zoeken. ‘Nee nee, niet doen’, roept Janne. ‘Beren moeten voor hun eigen eten zorgen.’
Olle en de orka
Olle is op vakantie in een huisje op een eiland, met palmbomen en uitzicht op zee. Al twee keer zag hij dolfijnen zwemmen, heel ver op zee. En iets groters ook nog, misschien wel een orka. Vandaag ziet hij die dieren van dichtbij. Op het eiland ligt namelijk een groot aquarium en Olle zit op de tribune. Voor zijn neus ziet hij twee levensechte orka’s. Keurig op een rij springen ze uit het water en terug erin, en nog een keer. Na elke sprong krijgen de twee een visje van de verzorger. Olle zag nog nooit zulke prachtige dieren, en zo dichtbij. En toch heeft hij een rotgevoel. ‘Ik wil nu terug naar het huisje’, zegt hij huilend tegen zijn moeder. ‘Misschien zien we dan een orka heel ver weg in zee.’
Stierenvechten kijken
Joya kijkt boos voor zich uit. Ze had er net helemaal zin in. Op straat in de Spaanse stad Sevilla had ze een aankondiging gezien van stierenvechten, in een heel grote oude arena. Haar vader wilde erheen, want het was iets typisch Spaans en daar houdt hij van. Joya wilde ook, want woeste stieren leken haar wel stoer, en die mannen die het tegen die grote dieren opnemen al helemaal. Maar haar moeder en haar twee broertjes wilden niet. Want die vonden het zielig voor de stieren en waren veel te bang dat ze bloed zouden zien. En ze hadden afgesproken: deze vakantie is alles ‘meeste stemmen gelden’. Dus konden Joya en haar vader het vergeten. Het werd gewoon een avond tapas eten.
Tzatziki blijft achter
Al meteen op de eerste dag van de vakantie in Griekenland zit ze voor de deur van het huisje. Een wit, dun hondje met borstelige haren. Malik houdt meteen van haar en dat lijkt wederzijds. Het is duidelijk dat dit hondje bij niemand hoort. Elke ochtend smokkelt Malik de helft van zijn ontbijt voor haar mee. Hij noemt zijn nieuwe vriendin Tzatziki. Na een paar dagen zijn de twee onafscheidelijk. En als de vakantie bijna aan het eind is, durft hij het aan zijn vader en moeder te vragen. ‘Mag Tzatziki mee naar Nederland?’ Malik weet dat het kan, want hij hoorde al eerder van mensen die een zwerfhondje op vakantie adopteerden. Maar zijn ouders zeggen nee, hoe vaak hij het ook vraagt. En dus blijft Tzatziki in Griekenland achter.
Sam en het leeuwtje
‘Kijk nou hoe schattig.’ Op Sams gezicht staat de grootste grijns ooit. Hij kan een blije kreetje niet onderdrukken. Samen met zijn moeders is hij in een dierenopvang in Zuid-Spanje. Het wemelt er van de dieren, die allemaal interessant en grappig zijn. Maar geen enkel dier wint het van het schatje dat nu in zijn armen zit. Een piepklein leeuwenwelpje. Het diertje snuffelt een beetje aan Sams mouw en krabbelt met zijn voorpoot aan zijn joggingbroek. ‘Sam, lach even naar ons! Draai zijn hoofdje ook maar even hiernaartoe.’ Zijn moeders maken foto’s van de twee. Sams vakantie kan niet meer stuk. Want leeuwen zijn zijn lievelingsdieren.
