Acht maanden lang om de paar uur uit bed
Miranda zorgt voor de allerkleinste asielkittens
In de zomer pakken veel mensen hun koffers, maar voor de dierenasielen en -ambulances breekt juist de drukste periode van het jaar aan. Overal treffen onze ambulancevrijwilligers kittens aan: in achtertuinen, op bedrijventerreinen of in dichtgeplakte dozen. Soms is hun moeder overleden of verdwenen, maar het komt ook voor dat mensen kittens te vroeg meenemen, terwijl mamapoes nog ergens rondloopt. Voor de allerkleinsten begint dan een race tegen de klok.
Door: videografen Eline Hendriks en Nika Homma & online redacteur Marlijn de Jager
Die klok tikt onder andere bij Miranda thuis. Ze vangt al jaren de meest fragile kittens op: flessenkittens die zonder moeder zijn achtergebleven en die dag en nacht afhankelijk zijn van menselijke zorg. “Ik sta ongeveer acht maanden per jaar ook ’s nachts op om te voeden”, vertelt ze nuchter. Als ze net geboren zijn, krijgen ze iedere tweeënhalf uur een flesje. Later wordt dat om de drie, vier uur en als ze zelfstandig beginnen te eten nog wat langer. Door kennissen en familie wordt Miranda weleens voor gek verklaard. “Mijn kinderen zijn net uit de luiers, en dan voed ik ’s nachts kittens.”
200% dierenbeschermer
Wat begon als een toevallige ontmoeting, groeide uit tot een levensmissie. Tijdens een vakantie ontdekte Miranda verwilderde katten op een vakantiepark. Ze wilde helpen en kwam zo in aanraking met de TNRC-methode: trap, neuter, return, care. Ofwel, het vangen, steriliseren of castreren, verzorgen en terugplaatsen van verwilderde katten bij een locatie waar iemand ze kan bijvoeren en in de gaten houdt. Via de dierenambulance die de kittens kwam ophalen, rolde Miranda het vrijwilligerswerk in. Inmiddels doet ze veel meer dan alleen ambulancewerk. Ze helpt bij de TNRC-werkgroep, springt bij in de coördinatie van de dierenambulance, schrijft socialmediaberichten én is inmiddels al drie jaar gastgezin voor flessenkittens.
Dat laatste begon ook onverwachts. “Ik deed al een paar jaar vrijwilligerswerk bij Dierenambulance Almelo en we vonden een nestje kittens in een schuur. Een paar waren al overleden nadat ze waren aangevallen door een herdershond. Er waren er nog vier over, maar alle gastgezinnen zaten vol. Ik dacht alleen maar ‘die ga ik toch niet terugleggen in die schuur?!’, dus nam ik ze mee naar huis.”
Couveuses en een heuse kittenkamer
In de keuken staan meerdere couveuses klaar voor pasgeboren kittens die hun lichaamstemperatuur nog niet zelf kunnen reguleren. Zodra er een nieuw dier binnenkomt, wordt deze eerst gewogen en gecontroleerd op lichaamstemperatuur. Soms zijn de kleintjes zo onderkoeld, dat ze eerst langzaam moeten opwarmen, voordat ze kunnen drinken. Pas daarna volgt het eerste flesje. Boven in het huis heeft Miranda een complete kittenkamer ingericht. Iets oudere kittens hobbelen hier met trillende staartjes onhandig achter elkaar aan. Ze ontdekken de kattenbak, vallen halverwege het spelen in slaap en kruipen dicht tegen elkaar aan. “Schattig hè”, zegt Miranda vertederd. “Snap je nu waar ik die gebroken nachten voor over heb?” glimlacht ze.
2025 was een rotjaar
Gelukkig groeit het merendeel van de kittens hier veilig op in een huiselijke sfeer. Maar helaas redden niet alle dieren het. Vorig jaar ving Miranda maar liefst 73 kittens op, waarvan bijna een derde het niet redde. “Het was een rotjaar! Flessenkittens zijn het kwetsbaarst. Ze hebben nog geen weerstand en kunnen van alles onder de leden hebben. Soms zijn ze toch net te laat ontdekt of blijkt er een ziekte te zijn die je niet direct zag aankomen.” Hoe ze met dit verdriet omgaat? “Een potje huilen. Als ik van de dierenarts naar huis rijd nadat een kitten het niet haalde, zet ik de muziek heel hard aan. Dan huil ik even. Thuis gaat de knop weer om. Vaak komt er diezelfde avond alweer een nieuwe kleintje binnen. Dan moet je door! De kittens die het wél redden, daar doe je het voor.” Gelukkig verloopt dit seizoen net als de jaren voor vorig jaar, beter. Bijna alle kittens groeien uit tot speelse, ondeugende katten die uiteindelijk verhuizen naar een fijn thuis.
Niet te stoppen
Miranda is dan ook niet van plan met dit vrijwilligerswerk te stoppen. Wel heeft ze een belangrijke boodschap voor iedereen die deze zomer kittens tegenkomt: zie je geen moeder? Houd dan eerst afstand en kijk of ze nog terugkomt. Alleen als de kittens gewond zijn, direct gevaar lopen of moeder langdurig wegblijft, is hulp nodig.
Hoeveel kittens Miranda al in haar handen heeft gehad, weet ze niet meer. De teller staat ergens rond de driehonderd. Zodra de telefoon gaat, weet ze dat ergens opnieuw een kitten op haar wacht. Dan begint het ritme van wegen, opwarmen, flesje geven, zorgen en monitoren weer van voren af aan.
