Miesje, Moos en Max waren doodsbang

Gastgezin Eva vertelt

“Ik was in het dierenasiel aanwezig toen kittens Miesje, Max en Moos samen met nog tien katten werden binnengebracht. Toen ik Miesje van dichtbij zag gingen bij mij de alarmbellen af. Ze was echt véél te klein voor 15 weken en had nú al te maken met een flinke achterstand. Haar broertjes waren zeker twee keer zo groot."

Door: Marlijn de Jager-Gerhardt Online redacteur

Miesje, Moos en Max waren doodsbang

"Ze hadden allemaal last van diarree door Giardia en Coccidiose en ik merkte dat ze geen mensen gewend waren. Het drietal was voorbij de belangrijkste socialisatieperiode, maar dat betekent niet dat je daar niet meer aan kunt werken. Met veel geduld kun je veel bereiken.”

Wennen aan de grote mens

“Het dierenasiel geeft mij vaak de medische ‘gevalletjes’ met besmettelijke ziektes mee naar huis, omdat ik geen andere huisdieren heb. Ik nam Miesje, Max en Moos daarom mee en installeerde ze in de kattenkamer. Ik zie elke kat die bij mij binnenkomt als een nieuwe puzzel, ieder dier heeft behoefte aan een andere aanpak. De eerste twee dagen zag ik alleen twee kattenoortjes overal bovenuit steken, als ik maar bewoog schoten ze weg. Ik liet ze daarom met rust en deed alleen het broodnodige, zodat ze konden aarden. Dan konden ze op hun eigen tempo contact met mij zoeken. Toen dat een paar dagen goed ging, zocht ik meer toenadering. Al snel merkte ik dat ze een balletje of hengel niet konden weerstaan. Een ander aandachtspuntje was het voeren van de kittens. Miesje, Moos en Max schrokten aan het begin als een gek. Ik kon merken dat ze hadden geleerd te strijden voor hun voer, omdat er andere kapers op de kust lagen. Gelukkig had dat gewoon wat tijd nodig en aten ze na een paar weken rustiger.”

De katjes reageren nog steeds schrikkerig.

Kleine stapjes, grote overwinningen

“Max bereikte als eerst een ‘kantelpunt’. Hij was al snel nieuwsgierig en als ik met hem speelde kon ik hem makkelijk aanhalen. Na een schrikreactie herstelde hij ook het snelst. En hij begon na twee weken als eerste met spinnen, een mijlpaal! Moos zal altijd wel schuw blijven. Hij blies standaard naar me als ik langsliep en bleef schrikkerig. Als ik hem over zijn rug wilde aaien (een overwinning op zich) deed hij ‘de banaan’, dan schuurde hij met z’n buik over de grond. Het leuke aan Moos is dat hij tijdens het spelen actief meepraat.

Max.
Moos.

Slechte start, zwakke weerstand

"Ik denk dat Miesje een zorgenkatje blijft, ze had bij mij continu last van haar darmpjes en van opgezette buikklieren. Ze heeft een slechte weerstand en zal nooit groot worden. Ook haar broertjes hebben snel last van hun buikjes. Hun darmen blijven waarschijnlijk hun leven lang een zwak punt. Daar merk je aan dat de eerste levensweken van katten écht bepalend zijn voor de rest van hun leven. Dat Miesje geen sterk poesje is, zegt trouwens niets over haar karakter! Zo klein als ze is, ze kan pittig reageren! Zo maakt ze op theatrale wijze duidelijk dat je haar ábsoluut niet mag oppakken. De vele dierenartsbezoekjes waren elke keer weer een uitdaging.”

Miesje.

Een tweede kans

“Zo’n vervelend begin betekent niet dat ze geen goed leven zullen leiden, met de juiste baasjes komen ze wel op hun pootjes terecht. Gelukkig komen er regelmatig mensen bij het dierenasiel binnen die juist huisdieren, die extra zorg nodig hebben, een goed leven willen geven. En ja hoor, dit drietal mocht toen ze sterk en stabiel genoeg waren samen mee naar hun nieuwe baasje voor een tweede kans. Altijd gek als ze dan ineens weg zijn.”


De kittens blijven samen.

Afscheid nemen

“De eerste vraag die ik altijd krijg over het helpen als gastgezin is of ik de kittens niet ga missen. Je verzorgt ze een paar weken intensief en je knuffelt wat af. Tja, dat hoort er nu eenmaal bij. Bij de één is afscheid nemen heftiger dan bij de ander, maar ik weet dat ik met dit werk dieren help én mensen blij maak. Geweldig om te zien hoe gelukkig en verliefd nieuwe baasjes met hun kittens en katten zijn. Ik heb nu in totaal 23 kittens en moederpoezen in huis opgevangen en dat mogen er van mij nog véél meer worden. En weet je, ik kan in elk geval zeggen dat ik altijd kittens in huis heb, wie wil dat nu niet?!”

We zijn ontzettend blij met gastgezinnen zoals Eva.