Punkie de riekende ragebol

Op 19 maart kwam Punkie bij Dierenopvangcentrum Spijkenisse binnen. Verwaarloosd met een slecht gebit, kromgegroeide nagels en onder haar eigen ontlasting schuifelde ze met ogen waaruit een immense droefheid sprak door haar kennel. Medewerkers voelden direct met het kleine, rommelige hondje mee, dat er toch zo verslagen uitzag en werd geschat op 10-12 jaar.

Door: Inez Bruinsma Redacteur Online

Punkie de riekende ragebol

Verwaarlozing stinkt

Verwaarlozing stinkt, zowel in de figuurlijke als letterlijke betekenis, want als bekjes niet worden schoongemaakt, vachtjes niet verzorgd en lijfjes besmeurd zijn met ontlasting dan zit daar zoals je je kunt voorstellen een behoorlijk penetrante lucht aan. Dierverzorgers waren het er dan ook snel over eens, het eerste agendapunt op het ‘Punkie krijgt een make-over’ lijstje was: in bad. Hoog tijd om deze riekende ragebol eens flink onder handen te nemen.

Punkie werd grondig gewassen. Nageltjes werden geknipt, klitten verwijderd en de inmiddels schone vacht geborsteld tot ie’ glansde. Om haar op te vrolijken trokken dierverzorgers alles uit de kast. Ze overlaadden het hondje met knuffels, geaai en bemoedigende woorden. Ze werd nagekeken door een dierenarts, die hartruis en spieratrofie aan de achterhand constateerde. Punkie werd gechipt en gevaccineerd, maar vanwege haar zwakke gezondheid durfde niemand het aan om haar onder narcose te brengen voor een gebitsbehandeling. Een hartecho en bloed- en urineonderzoek moesten meer duidelijkheid scheppen over haar medische situatie.

Bijna blind, stokdoof en ontzettend lief

Punkie knapte zienderogen op van alle aandacht in het dierenopvangcentrum. Het oude besje was dan wel stokdoof - je moest haar voorzichtig wakker aaien als ze lag te slapen – en bijna blind, tóch waren medewerkers gek op het excentrieke hondje, dat zodra ze uit dromenland was ontwaakt haastig opsprong om gezellig mee naar buiten te gaan. Behalve dat Punkie zo’n lief en warm karakter bleek te hebben, zorgde ze met haar warrige oude-hondenmaniertjes en eigenwijze bolletje met piekhaartjes voor de nodige hilariteit. Tijdens wandelingen ontdekte ze enigszins wereldvreemd de natuur buiten, ze poseerde bij bloemen en met veel te grote takken.

Na de wandeling maakte Punkie het zichzelf geriefelijk in haar mand, omringd door knuffels – of op een deken in de buitenkennel; lekker in de zon.

Revalideren bij een gastgezin

Punkie ging revalideren bij een gastgezin. Monique, die als vrijwilliger bij Dierenopvangcentrum Spijkenisse had gewerkt, had al eerder met succes honden opgevangen – waarvan er één permanent bij haar was blijven wonen. Een bijwerking van de medicatie voor de pijn aan Punkies gebit was diarree, en wat ze at kwam er onmiddellijk weer uit. Met diarreeremmers, psylliumvezels en pompoen en rijst (later kreeg ze ook kip, vlees en ei) wist Monique de darmen van de arme hond te kalmeren. Het ging beter met Punkie, hoewel ze de brokjes waarvan ze aanvankelijk ziek was geworden ook naderhand niet meer zou aanraken.

Omdat Punkie alle symptomen vertoonde: een dunne vacht met kale plekken, honger, dorst, en zelfs de spieratrofie aan haar achterhand - was men nog even bang dat ze een kwaadaardige tumor in haar nieren of een goedaardige tumor in de hypofyse zou hebben, onderzoek sloot dit gelukkig uit.

Een wandelwagen voor Punkie

Op marktplaats tikte de beste vriendin van Monique (die daar een neus voor heeft) voor een zachte prijs een wandelwagen op de kop. Nu kon Punkie met de vrouwen naar het bos zonder haar achterhand te belasten. Omdat er twee honden bij waren die wel lekker wilden ravotten en spelen, gingen ze vaak off-road en dan schokte het wagentje alle kanten op. Onbedoeld hielp dit Punkies verzwakte spieren trainen: het stoere hondje stond in het karretje als een ware snowboarder en bewaarde haar evenwicht, terwijl de spieren in haar achterhand geleidelijk aan sterker werden.

Hoewel er hoop is voor Punkie, is ze er nog niet. Aankomende week krijgt ze de gebitsbehandeling die ze zo hard nodig heeft; dan kan ze van de pijnmedicatie af. Voorlopig zit ze bij Monique, die voor haar blijft zorgen totdat duidelijk is wat haar allemaal mankeert en of- en wanneer ze klaar zal zijn voor adoptie, meer dan goed. ''Het is een raar, onverstoorbaar hondje'', zegt ze. ''Maar ze weet ons te raken. Honden en katten hebben ontzag voor haar, omdat ze ze straal negeert. Wát een karakter.''

Voor een goed opgevoede hond

Ben je op zoek naar online-informatie over het goed trainen met je hond? Bekijk onze reeks trainingsvideo’s ‘Lara leert’ of lees de adviezen van het LICG.

Naar het LICG