Katten Droppie en Ammie zeer geliefd, maar te duur...
J. dacht het ‘goede’ te doen. Een kennis werd plots dakloos en maakte zich ernstig zorgen over zijn kat Droppie. Wie zou er nu voor zijn dierbare kat zorgen? J. opende geruststellend zijn deuren voor Droppie. Het leek hem bovendien fijn gezelschap. Niet lang daarna kwam er een tweede kat bij. Kat Ammie zocht met spoed een ander huisje, omdat hij binnen de groep katten waarmee hij samenwoonde, ontpopte tot nerveuse vechtersbaas. En weer stond J. paraat om te helpen. Het duurde niet lang voor hij een vervelende conclusie moest trekken: hij kon het duo helemaal niet betalen…
Door: Marlijn de Jager-GerhardtOnline redacteur
Terneergeslagen belde J. met onze coördinator Maatschappelijke Dierenhulp Pamela om te sparren over een oplossing. Hij was bang dat hij zijn katten weg moest doen en hoopte met heel zijn hart dat er in elk geval één kon blijven. Om het voor J. behapbaar te houden nam woonbegeleider Marie al snel het stokje van hem over en startte samen met Pamela een hulptraject.
Marie wond er geen doekjes om, ze sprak direct haar zorgen uit over J’s financiële situatie. Twee katten, ofwel twee kostenposten erbij, maakten het er niet makkelijker op. Namens J. vroeg ze of iemand thuis kon meekijken om beter in te kunnen schatten wat er met de dieren moest gebeuren. Pamela zette dier-sociaal medewerker Greet in om een bezoekje te brengen. Ook tekende J. welwillend een hulpverklaring waarin hij beloofde de komende twee jaar geen nieuwe huisdieren in huis te nemen.
Geldproblemen
Niet lang daarna werd Greet hartelijk binnengelaten. Het werd haar meteen duidelijk dat J. het beste met zijn katten voor had en dat hij er een hechte band mee had opgebouwd. Hij had er nog eens over nagedacht en als er één kat kon blijven, koos hij voor de ongecastreerde, ongevaccineerde en ongechipte Ammie. Met een kat in huis voelde hij zich niet alleen, dan had hij een maatje. Al vond hij het idee dat Droppie dan weg moest hartverscheurend…
De ietwat magere Droppie was wel gecastreerd, maar ook nog niet gevaccineerd of gechipt. Daarnaast had hij (waarschijnlijk) aan een eerder baasje, een flinke roker, astmatische klachten overgehouden en kampte hij met een vlooienallergie; zijn achterwerk was kalend en zat vol schilfers. J. had echter geen geld om de katten te laten helpen. Zijn bewindvoerder kon financieel niets mogelijk maken. Greet gaf verschillende tips om geld te verzamelen. Zo is een crowdfundactie vaak een goeie optie, maar voor J. had dit geen zin. Hij kende te weinig mensen om een dergelijke actie mee te delen. Ook via fondsen viel er niets te regelen. Als een eigen bijdrage écht niet mogelijk is, kan onze afdeling Maatschappelijke Dierenhulp bepaalde kosten dekken. Coördinator Pamela zocht contact met een lokale dierenarts om afspraken te maken over de benodigde behandelingen die de Dierenbescherming op zich zou nemen.
Dierenartsafspraken
De dierenarts controleerde de katten uitvoerig, vaccineerde ze en behandelde ze tegen vlooien. Tijdens de tweede afspraak kregen de dieren een vervolgvaccinatie en werden ze gechipt en geregistreerd. Ondertussen werd ook het huis van J. met vlooienspray onder handen genomen en grondig gereinigd. Ten slotte stond de castratie van Ammie op de planning. Zo kon J. tot zijn grote opluchting samenblijven met een keurig ontvlooide, gecastreerde, gevaccineerde, gechipte en goed geregistreerde kat.
